Nachtmerries

De immunochemotherapie is weer gegeven, vorige week woensdag was ik in het ziekenhuis. De polikliniek begint er steeds uitgekleder uit te zien en er zijn ook steeds minder mensen die er zitten te wachten op hun afspraak.
Het is al geen lolletje om voor mijn kuren naar het het ziekenhuis te moeten (ik ben, na 11 jaren frequent ziekenhuisbezoek, ziekenhuismoe), en alle maatregelen rondom Corona maken het er niet gezelliger op.

Na het bloedprikken kon ik gelukkig buiten in het zonnetje wachten en de hematoloog had goede berichten voor me. De leukocyten-waarde was wederom gedaald, dit keer is het 3.8 (10 is het standaard-gemiddelde).
Het aantal chemopillen werd nauwkeurig berekend door de hematoloog, het ging wéér naar beneden, gelukkig. De aanmaak van nieuw bloed is gestegen naar 7.2 (moet naar 7.6), dus er wordt gelukkig weer ‘goed’ bloed aangemaakt door mijn lijf.
Er is een kans, dat ik de volgende keer (de laatste keer) geen chemo meer krijg, maar alleen nog de immunokuur. Dat zou heel fijn zijn!

Mijn hoofd is ernstig warrig aan het worden. Dat vind ik behalve irritant, ook eng.
Uiteraard doet alle chemische troep in mijn lijf hier geen goed aan (dit weet ik nog van de chemokuren, die ik 14 jaar geleden kreeg tegen borstkanker), maar ook het Corona-tijdperk waarin we momenteel leven beangstigt me en het knuffel-gemis van kleindochter en haar gevolg hakt er misschien nog wel meer in. Uiteraard maak ik me ook zorgen om mijn dierbaren.
Afleiding vind ik momenteel in tv-kijken of niets doen, voor andere zaken ben ik te warrig, duizelig en te moe. Hopelijk kan ik binnenkort weer wandelen, dat leidt ook af.
Vaak heb ik nachtmerries en word schreeuwend en/of naast mijn bed wakker. Doodop en regelmatig met spierpijn van het vele bewegen of een zere keel van het schreeuwen. Dit is mijn manier van verwerken, ik weet niet beter, dat is altijd zo geweest, maar vermoeiend is het wel.

Zoals velen met mij, vraag ik me af en toe af, als ik weer iets ‘nieuws’ voel, of het wellicht Corona zou kunnen zijn, maar Arie en ik blijven thuis, boodschappen worden aan de deur op nette afstand afgeleverd en tijdens het wandelen met de hond komen we amper mensen tegen, indien wel dan op grote afstand. Dat zou genoeg moeten zijn om het virus te ontlopen. Vele kenmerken kan ik momenteel ook ervaren n.a.v. de behandeling die ik onderga. Het is soms lastig dit onderscheid te maken.

Voor medepatiënten met CLL een vraag:
Na iedere kuur #fcr merk ik, dat ik een bepaalde geur meedraag.
Ik noem deze geur inmiddels ‘chemisch’, omdat ik hem niet anders kan omschrijven. Mijn huid verspreidt deze geur (uit navraag blijkt, dat anderen hem niet ruiken) en dit duurt ongeveer tot 1 week na inname van de laatste chemotabletten.
Ik heb helaas overgevoelige neusslijmvliezen en deze zwellen op n.a.v. deze geur, heel irritant.
Douchen helpt niet, want zodra mijn huid weer droog is ruik ik het weer. Een luchtje opdoen is geen optie, want dat heeft hetzelfde effect op mijn neus.
Ik ben erg benieuwd of er meer mensen zijn die hier last van hebben.

Ik merk dat ik het zat ben!
Met frisse tegenzin ga ik mijn (voorlopig) laatste behandeling tegemoet en zal dan moeten leren weer op mijn lichaam te vertrouwen. Volgens de hematoloog zal ik 4 tot 5 jaar klachtenvrij zijn en in die jaren blijf ik uiteraard onder controle.

Geplaatst in CLL, Corona, Dochter, Emoties, gezondheid, Hematon, kanker, Kleinkind, liefde, Liese, Onrust | Een reactie plaatsen

En dat was 4

De 4e immunotherapie + de 2 bijbehorende chemokuren, ik zag er flink tegenop.
Van de 4 weken ná mijn 3e kuur, ben ik 3 weken flink beroerd geweest. Maar gelukkig, het viel nu allemaal reuze mee! 3 dagen beroerd en daarna was het, tot mijn grote verbazing én vreugde, klaar. Daarbij bleek de waarde die moest dalen, flink gedaald en dat resulteerde in een iets kleinere hoeveelheid chemopillen. De moe- en duizeligheid zijn er met enige regelmaat wel, maar dat voelt als collateral damage.

Ik had al vrij snel opeens zin om te wandelen (?) Arie wilde wel met me meelopen, want de duizeligheid maakte me onzeker, maar het ging goed. Gelukkig was het zonnig weer, wel met een zeer koude wind, maar daar houd ik van.
Ik wandel nu regelmatig alleen en neem ons hondje Foppe dan gezellig mee. Zo’n 2,5 – 3 km per dag is prima te doen en ik kom, gelukkig, maar heel weinig mensen tegen.
Hopelijk kan ik, na het afronden van mijn behandeling, de wandelingen weer gaan uitbreiden.

postkaartjesOok ben ik begonnen met het afstruinen van internet, op zoek naar leuke postkaartjes. Het voelt als vroeger als ik adresgegevens opzoek en iets op de kaartjes schrijf. Ik had meestal aan een kaartje niet genoeg en schreef dan brieven van ettelijke volgeschreven velletjes. Die energie ontbreekt me nu, maar dit begin is zo leuk! En een loopje naar de brievenbus ook. Gezien alle omstandigheden is het heel handig, dat postzegels ook online te koop zijn.

We hebben vanmorgen weer wat nieuwe plantjes geplant, ook online besteld, want we wagen ons niet in, vaak drukbezochte, tuincentra en winkels. Het is allemaal niet ‘leuk’ wat er nu speelt door toedoen van het Corona-virus, maar wel een hele goede leerschool voor mij. Ik zal sowieso de rest van mijn leven rekening moeten houden met het feit, dat ik grote groepen mensen en mensen die ziek zijn moet ontwijken. ‘Mijn’ kanker reduceert mijn immuunsysteem tot 0 als het de kans krijgt. En deze kanker is chronisch, dus die blijft.

Gelukkig lukt het, tot nu toe, om via de app van de supermarkt regelmatig boodschappen te bestellen, die hier aan de voordeur worden afgeleverd. Vooral handig voor de zwaardere dingen. (hier maakten we al veel gebruik van) én we hebben aardig wat mensen om ons heen, die aanboden boodschappen voor ons te willen halen. Heel fijn als we toch iets vergeten zijn of verse dingen nodig hebben.
De kaasboer komt, om de week, met zijn auto door de wijk. Heel handig.
Een vriendin van onze jongste dochter heeft vorige week flink wat eenjarige bloeiers voor ons gehaald en daar genieten we ontzettend van. We zijn zo blij met ons tuintje, we kunnen in ieder geval lekker buiten zitten. Tot nu toe vaak met de winterjas aan, maar wel lekker in de buitenlucht.

Liese puzzelt
Omdat ik al maandenlang, dagelijks, 2 antibiotica-kuren slik, mag ik niet in de zon. De eerste keer, niet bij nagedacht, werd ik dan ook direkt afgestraft. Mijn gezicht flink pijnlijk. Het slikken van deze antibiotica is nog lang niet afgelopen, dus ik zit deze zomer lekker onder de parasol.

Verder vind ik het moeilijkste van deze situatie, dat we onze dochter, kleindochter en schoonzoon alleen via foto’s, FaceTime en telefoon zien en spreken.
Weten dat dat het beste is is toch wat anders dan het knuffelen heel erg missen.

Geplaatst in Beppe, Blij, CLL, Corona, Dochter, Emoties, Foppe, Geluk, Genieten, gezondheid, Hematon, kanker, liefde, Moeder, Oma | Een reactie plaatsen

Best angstig

Wachtend op een telefoontje van de Medisch Psych overdacht ik gisteren de dag van vandaag.
Ik ga vanmiddag weer naar het ziekenhuis en ik kijk er niet naar uit.
Het is de dag van mijn 4e kuur, de 1e keer dat ik zonder dochter naar het ziekenhuis ga, maar door mijn echtgenoot bij de ingang zal worden afgezet en alleen naar binnen zal gaan. Hij en ik hadden zelf al bedacht, dat hij sowieso beter niet mee naar binnen zou kunnen gaan, omdat hij ook tot de risicogroep behoort.
Maar ook vanuit het ziekenhuis werd er gebeld, dat er niemand mee mag. Ook werd er gevraagd of ik koorts heb, hoest of snotter. Gelukkig niet, als de kuren dan toch noodzakelijk zijn, doorloop ik ze het liefst zo snel mogelijk.

Het is fijn te weten, dat de Oncologie-afdeling 800 mtr van de hoofdingang ligt, een eigen ingang heeft en de gangen die erheen leiden, vanuit de rest van het ziekenhuis, zijn afgesloten voor personen die er niets te zoeken hebben.
Normaal gesproken haalt mijn dochter de medicatie, die ik thuis moet gebruiken, terwijl ik op zaal lig, dus belde ik vorige week naar de afdeling. Dit is ook geregeld, iemand brengt het vanaf de apotheek (800 mtr verderop) naar Oncologie. Geweldig.

Ik heb al begrepen, dat de poli erg leeg en stil is momenteel. Ik moet vanaf het bloed afnemen tot de uitslagen ervan 1 uur overbruggen. Dus extra lader mee voor de telefoon en de koptelefoon mee om naar muziek te kunnen luisteren.
Arie haalde vanmorgen verse krentenbollen bij de bakker, dus iets te eten heb ik ook.
Omdat ik 3 weken lang minder leuke bijwerkingen heb gehad van de vorige kuur kijk ik niet echt uit naar deze. Maar we zullen maar zeggen, dat het voor een goed doel is.

Vanmorgen vroeg belde Liese al; ‘Mama, opa & oma bellen?’ Wat een heerlijkheid! ‘Oma, je bril af, je ligt in bed.’ Ok, ok. Ik mijn bril afgedaan en toen maar uitgelegd, dat ik haar nu niet goed kon zien. Mijn bril weer op: ‘Heee, daar ben je weer!’ Zegt Liese: ‘Oma slechte ogen.’ LOL
‘Oma gaat met mama naar de dokter.’ ‘Nee lieverd, deze keer niet. Mama is nu niet bij oma toch? Opa gaat oma naar de dokter brengen.’ Dat werd goedgekeurd.
‘Oma beetje pijn.’ ‘Ja lieverd, heel klein beetje maar.’ Waarom zou je een 2,5 jarige vertellen wat er echt aan de hand is? Ze snapt het niet en dit meisje is zo gevoelig, dat we het maar op deze manier uitleggen.

Oma had ook liever gehad, dat ze gisteren weer met mama hierheen was gekomen. Om een paar dagen te blijven. Maar gelukkig hebben we FaceTime én Postnl, dat maakt iets goed van het elkaar missen.

Geplaatst in Beppe, CLL, Corona, Dochter, Emoties, Geluk, gezondheid, Hematon, kanker, Kleinkind, liefde, Liese, Oma | Een reactie plaatsen

Huisvlijt

Er wordt de afgelopen weken heel wat af geknutseld in Nederlandse huishoudens.
Zo ook door mijn dochter en kleindochter. Heel leuk om hier regelmatig foto’s en video’s  van te ontvangen.

Na een FaceTime-gesprek vanmorgen, waarin mijn dochter vermeldde dat ze nu toch écht zelf vanmiddag een tak in haar tuin moest gaan zoeken om als Paastak te dienen, (dit deed zij nog nooit en ik ook niet), omdat de kleine meid momenteel niet naar het KDV gaat waar er wel eentje staat en ook niet bij de oma’s komt die wél altijd een Paastak hebben, werd ik via de brievenbus verblijd met een pakje waarin ik allerlei zelf geknutselde versierselen aantrof.

Oké, zoals een goed Oma betaamt heb ik een paar takjes uit onze hazelaar geknipt (ZONDE) en daar alles in gehangen.
Zo zie je maar, kleinkinderen hebben doet iets met je …….

Geplaatst in Beppe, Blij, Dochter, Geluk, Genieten, Kleinkind, liefde, Liese, Moeder, Oma | Een reactie plaatsen

Communicatie in crisistijd

Komende vrijdag heb ik een afspraak bij de afdeling Klinische Genetica van het UMCG.
De afspraak zou plaatsvinden in het MCL. Terwijl ik gisteren besloot ze vandaag een mail te sturen, dat ik dit niet door wil laten gaan in verband met het Corona-virus, word ik vandaag gebeld door de bewuste persoon. ‘We gaan het via de laptop doen, mevrouw.’ Helemaal goed!
Ik krijg iets toegestuurd om te downloaden, geen Skype of FaceTime maar wel zoiets, en dan kunnen we vrijdagmiddag vanaf onze eigen plek communiceren.

Het gaat om de zoektocht naar het erfelijke/familiaire CHEK2 borstkanker-gen. Dit is gevonden bij de oudste dochter, die hier 2 jaar geleden, aan overleed.
Jongste dochter krijgt begin april te horen of zij dit gen ook heeft. 

Ik ben heel benieuwd, het zou veel kunnen verklaren.
Er wordt nu bekeken of men nog iets met mijn weefsel kan, ik had eind 2004 een gelijksoortig onderzoek maar toen kende men dit gen nog niet. Als dit niet meer kan krijg ik iets thuisgestuurd waarmee ik bloed kan laten afnemen en dit wordt dan doorgestuurd voor genetisch onderzoek.
Het is fijn dat deze onderzoeken blijven doorgaan, waardoor er steeds vroeger duidelijkheid komt en men t.z.t. het ziek worden bijtijds kan ontdekken/tegenhouden.

Inmiddels heb ik begrepen, dat er een kans bestaat dat mijn volgende behandeling tegen CLL wellicht niet doorgaat. Er zijn al meer mensen afgebeld hoorde ik van de Medisch Maatschappelijk Werker, een te slecht immuunsysteem, dus te bevattelijk voor het oplopen van het Corona-virus, was de reden.
Ook dit blijft afwachten. Vanmorgen was er een oncoloog op de BBC, die specifiek ook CLL benoemde, het wordt per patiënt bekeken.
Spannend is het wel.

Geplaatst in CLL, Corona, Dochter, Dood, Emoties, gezondheid, Hematon, kanker, Onrust | Een reactie plaatsen

Dat was 3!

Inmiddels is het alweer 1 week ná de start van mijn 3e kuur tegen CLL #FCR
Gelukkig hoefde ik deze keer alleen de immunokuur via het infuus, de 66 pillen voor mijn 3-daagse chemokuren waren er nu wel.
Hoewel we dit niet geloofden voordat dochter Marijke er mee terugkwam van de apotheek.

Ik voel me nog niet heel erg oké, maar er zit weer een langzaam stijgende lijn in.
Alle waardes verbeteren zich goed, mijn lijf begint voorzichtig weer ‘goed bloed’ aan te maken, nu 6,7 (normaal 7.5).
En de waarde van de B-lymfocyten was nu al 12, heel blij mee! (standaard is die 10)
Zoals de Hematoloog uitlegde, ging de kuur nu zeker nog door om meer ruimte te creëren voor de aanmaak van nieuw bloed. Over 3 weken de bloeduitslagen bekijken en bepalen hoe dan verder. Zoals hij zei, zijn er vele mogelijkheden.

Natuurlijk was het weer heel fijn dat Marijke was overgekomen uit Nijmegen, mét kleindochter Liese, en met mij mee ging naar het ziekenhuis.
Liese en Opa hebben thuis samen veel plezier.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik merk echter wel, dat de behandeling er heftiger inhakt dan de eerste twee. Dat verloop was mij ook verteld, dus ik maak me geen zorgen.
Vooral de duizeligheid vind ik irritant, maar ik doe kalm aan.

Uiteraard is het Corona-virus een heel enge bijkomstigheid, voor iedereen, maar ik vind dit extra spannend gezien het feit dat mijn gezondheid én die van mijn man Arie, nu erg slecht is. Immuunsysteem werkt niet en dat is niet handig.

Wij volgen de raad op om binnen te blijven en hebben geen, tot zo weinig mogelijk, contact met anderen. Boodschappen zijn net weer aan huis geleverd door de supermarkt en de medicatie door de apotheek, dat is een hele fijne optie.
We zouden graag wat zon willen om dan wat tijd in onze tuin door te brengen, maar dat is helaas niet de verwachting voor het Noorden. Wolken en een kille zeewind.

Ik wens iedereen sterkte en wijsheid in deze verwarrende tijd.

 

 

Geplaatst in Blij, CLL, Emoties, gezondheid, Hematon, kanker, Kleinkind, liefde, Liese, Moeder, Oma | Een reactie plaatsen

Zorgen

De afgelopen jaren ben ik zo vaak ziek geweest. Iedere verkoudheid, ieder griepje waar ik mee in aanraking kwam, kreeg ik óók. Van andere oma’s kreeg ik te horen, dat dat iets is wat ‘normaal’ is als je oma bent. Alles wat je kleinkind krijgt, krijg jij ook. Klinkt logisch. Ik had de afgelopen paar jaren weer flink last van depressiviteit, dat helpt ook niet mee qua je oké voelen.

Dat Arie, vanwege zijn slechte gezondheid en CVC zéér vatbaar is voor sepsis, deze sepsis al zo’n 15x heeft gekregen in de afgelopen 10 jaren en tot verbazing van velen nog steeds rondloopt op deze wereld, draagt ook niet bij aan een rustig leven. Angst hem te verliezen en het heel moeilijk vinden hem regelmatig machteloos te zien v.w.b. het niet gezond reageren van zijn lichaam, zorgt óók bij mij voor veel stress. Klinkt ook allemaal logisch.

Het steeds vaker ziek zijn, depressief dus ook erg moe zijn, de stress én uiteindelijk ook nog het idee, naar aanleiding van overmatig zweten ’s nachts, dat ik wéér overgangsverschijnselen had, leken allemaal verklaarbaar.
Tot opeens je ‘griepje’ niet meer overgaat en je, via de huisarts, bloed laat prikken.
En dan is daar een uitslag waar je absoluut niet op rekende: Chronisch Lymfatische Leukemie (CLL). Deze uitslag verklaarde echter wel al mijn klachten. Het is een alles behalve leuke uitslag, maar duidelijkheid schept ook rust.

Met de komst van het Coronavirus ben ik niet blij.
Ik ben al helemaal niet blij met de idiote hoeveelheid gekrakeel vanuit de media over dit virus. De gekte die het bij mensen losmaakt.
Maar er is één heel groot verschil voor mij, vergeleken bij alle voorgaande wereldwijde virussen die er flink inhakten tijdens mijn tijd hier op aarde; ik ben ziek, ik ben onder behandeling voor CLL, wat ook inhoudt dat mijn immuunsysteem naar de ratsmodee is.

7F079DB7-CD71-4001-B662-50BFE4A1E167

Ik krijg niet alleen 2 chemokuren, maar daarnaast ook immunotherapie om mijn immuunsysteem weer in orde te krijgen.
Voordat er ook maar iets in het nieuws was over het virus had ik al te horen gekregen, van de hematoloog, grote groepen mensen te vermijden (OV, supermarkten etc.), zieke mensen vermijden, minimaal 2 mtr afstand houden van andere mensen, niet zoenen, handen schudden of omhelzen bij begroetingen en mijn handen vaker wassen.
Dat is heel erg wennen, want ik ben juist heel erg van het begroeten met alles wat hierboven staat.

Ook na mijn behandeling zal ik voorzichtig moeten blijven in het kontakt met anderen. Dat vind ik moeilijk te verteren. De tijd zal leren in hoeverre ik hier ‘last’ van zal houden. Voorlopig doet Arie de dingen buitenshuis en bestellen we regelmatig boodschappen, die door de supermarkt aan huis geleverd worden.
Wel heb ik komende week mijn 3e keer chemo- en immunotherapie, dan zit ik in een wachtkamer vol kankerpatiënten te wachten op mijn bloeduitslagen en kan ik alleen maar duimen, dat ik weer ‘gezond’ thuiskom.

 

Geplaatst in CLL, CVC, depressiviteit, Emoties, gezondheid, kanker, liefde, Oma, TPV | Een reactie plaatsen

Koffie mét slagroom

Mijn koffie-verkeerd mét slagroom heb ik net op. Heerlijk was het!

Aangezien ik onderzoekend werd aangekeken, door de verpleegkundige die vorige week  mijn infuus moest prikken: ‘U weet dat u de behandeling niet mag gebruiken om af te vallen?’ En ik haar, zo ongeveer met de hand op mijn hart, had bezworen dat ik écht genoeg at, vind ik het nog lekkerder. Die koffie dan. Mét slagroom.
Ik was in 4 weken tijd 3,4 kg afgevallen en dat kan ik echt heel goed missen, maar ik snap haar wel.

Ruim een week geleden begon ik, vanwege CLL, met mijn 2e immunotherapie + 2 chemokuren, 3 dagen lang chemo-pillen + de andere kuur, deze keer, via een infuus. De juiste pillen waren wederom niet voldoende aanwezig. Erg jammer, omdat ik daardoor 3 dgn v.v. het ziekenhuis moest, dat staat hier 30 km vandaan.
Erg fijn was, dat onze jongste dochter weer overgekomen was, uit Nijmegen, met onze kleindochter. Dochter ging, voor de 2e keer, met mij mee. Opa past dan op kleindochter Liese en die twee hebben heel veel lol samen. 

De kuur verdroeg ik, wederom, goed.
Door de toegediende Tavegil, voordat de immunotherapie en chemo inlopen, word ik erg slaperig. Fijn gevoel.
Ik heb 4 dagen een anti-misselijkheid pil ingenomen, voelde me niet helemaal happy in mijn lijf én lustte geen koffie. Gelukkig duurt deze periode maar kort. Ik houd ook van thee, maar om dat nou dag in dag uit te moeten drinken (en dan ook nog in plaats van koffie), zelfgemaakte vruchtensappen etc. Nee, niet mijn ding.
En dat gevoel wordt versterkt door het feit, dat ik niet voor deze kanker heb gekozen.

Nou ja, ik doe het niet voor niets. De waarde, waar ik steeds de naam van vergeet, was nog wat meer gedaald in de laatste 2 weken. Naar 36 (moet naar 10) En de Hematoloog gaf aan heel blij te zijn met nog een andere uitslag, hieruit blijkt dat mijn lichaam ook weer ‘goed’ bloed aanmaakt! De waarde daarvan moet nog omhoog, maar hé, als hij blij is ben ik het zeker.

En als ik volgende keer weer afgevallen ben …… Ik vind het niet erg.
Als ik maar beter word.

Geplaatst in Blij, CLL, Dochter, Emoties, Geluk, kanker, Kleinkind, liefde, Liese, Moeder, Oma | Een reactie plaatsen

Positieve Energie

Komende donderdag is het alweer tijd voor mijn 2e chemo- en immunokuur.
Heel fijn is het, dat overmorgen onze dochter, mét kleindochter, vanuit Nijmegen weer naar ons toe komt. Dochter zal met mij meegaan naar het ziekenhuis.
De Hematoloog heeft toegezegd, dat als de chemo-medicatie (wederom) niet compleet is, ze de kuur via het infuus zullen toedienen. Dit houdt dan wel in dat ik 3 dgn achter elkaar naar het ziekenhuis zal moeten. Maar alles beter dan een onvolledige kuur.

Ik merk dat ik momenteel boos ben. Boos dat ik voor de 2e keer kanker heb en nog bozer, dat het een kankersoort is die chronisch is. En nóg veel bozer, dat Arie & ik zoveel op ons bord krijgen.
De Hematoloog heeft uitgesproken, dat hij d.m.v. deze kuren er ‘flink’ ingaat en als het aanslaat ik daarna 4-5 jaar geen last zal hebben.
Het verschil met de borstkanker, van 14 jaar geleden, is dat ik toen na 5 jaar controle te horen kreeg dat het goed was. Dat gaat nu nooit meer gebeuren.
Nou ja, ik zal ongetwijfeld alle stadia t/m ‘de acceptatie van’ wel weer doorlopen.

In al het medische gedoe, dat ons leven inmiddels al decennia beheerst, is onze kleindochter Liese een heerlijk lichtpunt. Positieve energie krijgen we van haar aanwezigheid en dat slurpen we binnen met grote teugen. 

Afgelopen weekend heeft Liese genoten van een bezoek aan een boerderij, die ook is ingesteld op bezoekers van alle leeftijden. De kleine meid is stapelgek met dieren en dat is te zien. Wat een groots kado is ze!

Geplaatst in Beppe, Blij, CLL, Emoties, Geluk, Genieten, gezondheid, kanker, Kleinkind, liefde, Liese, Moeder, Oma | 2 reacties

Bitch

 

Vanmorgen was ik op bezoek bij de Hematoloog, in verband met een ‘tussenstand’ en …….

Yesss 🎉🎉🎉🎉🎉
De meest verontrustende waarde is gezakt van 187 naar 50, in 2 weken. 
(Normale waarde is 10) #chemo #FCR
Hopelijk zet de daling de komende 2 weken nog door.
Ik slik ook nierbeschermers en 3 Antibiotica-pillen per dag (2 verschillende AB-kuren), dus mijn nieren hebben het flink te verduren met de afvoer van van alles.
Gelukkig waren de nierwaardes ook helemaal ok en mag ik nu iets minder gaan drinken tot de volgende kuur. Dat is heel fijn, want ik heb inmiddels een haat-liefde verhouding ontwikkeld met het toilet.

13/2 krijg ik mijn 2e immunotherapie + chemokuren.
Als de juiste chemo-pillen er dan weer niet zijn krijg ik de kuur, in 3x (1 per dag), via een infuus.
Ik ga ervoor!

 

hey-cancer-you-picked-the-wrong-bitch-50-inspirational-beating-50997841

Geplaatst in Blij, CLL, Emoties, Geluk, Genieten, gezondheid, kanker | Een reactie plaatsen