Chaos

Wat een week was dit.
Eigenlijk begon alles zo rond 10/11 j.l.
Ik voelde me niet lekker, hoofd vol, erg zere keel, maar geen gesnotter of hoesten. In deze Corona-tijd is dat al genoeg om direkt aan testen te gaan denken, maar ik besloot het even aan te kijken. Gewoon thuis blijven, helaas ook weer mijn Revalidatiedagen afbellen, want ik ga niet liegen bij binnenkomst van het ziekenhuis, dat ik me helemaal fris en fruitig voel.
Flink balen dus.

Nou is het wel zo, dat Arie en ik op 13/11, voor een lang weekend, naar een huisje in Drente gaan. Kleindochter Liese zal daar ook zijn, met haar gevolg. Om zekerheid te hebben, dat ik niet een heel ander gezin ga besmetten met Corona, laat ik me toch maar weer testen. Oh Joy! Een afspraak is snel gemaakt en op vrijdag krijg ik de uitslag; negatief. Gelukkig maar.
We vertrekken naar het Drents Friese Wold en komen op een prachtig plekje. Een bungalow met 4500 m2 grond er omheen. We zien alleen maar groen, eekhoorntjes, vogels en we genieten allemaal van de stilte.
Ik voel me nog niet 100%, maar het gaat de goede kant op.


Arie en ik krijgen een prachtig kado van de kinderen voor onze trouwdag. Een tegeltje van onze geboorteplaatsen, Haarlem & Rotterdam.

Die zaterdag is het heerlijk weer en geniet iedereen in de tuin. De honden rennen achter elkaar aan, om het huis. Arie, Marijke en Bram spelen tikkertje en verstoppertje met Liese. Het is heerlijk om te zien, al kan ik zelf niet mee doen.
We hebben een fijne dag, hoeven niets, moeten niets. Hebben voldoende lekker eten en drinken én, niet geheel onbelangrijk voor allen behalve mijzelf, genoeg houtblokken om de open haard te stoken. De dag kabbelt voorbij.
Ik ben wel erg moe en duik al vroeg mijn bed in.

Rond 00.30 u. word ik wakker van een hand op mijn schouder.
Arie zegt dat hij koorts heeft en een lijnsepsis (CVC). Neeeeeeeeee!, denk ik, maar ik stap uit bed en ga voor de tigste keer, in de afgelopen 11 jaar, 112 bellen.
Ik ga op de automatische piloot, zoals elke keer als Arie een sepsis heeft.
Oké, we zijn nu in Drenthe, maar Arie wil graag naar het ziekenhuis in Sneek. Dat is veel dichter bij huis én zijn behandelend arts is daar. Ze weten daar precies hoe hiermee om te gaan en behandeling te starten. Ik ga mijn best doen.
Ik maak Marijke wakker, zij gaat naar Arie en ik bel. Het is weer een heel verhaal, de mevrouw van 112 zegt bij alles wat ik vertel ‘ik snap het’, haar toon maakt mij direkt duidelijk dat ze het absoluut níet snapt. ‘Rustig blijven Marjon, vriendelijk, maar duidelijk blijven. Herhaal wat er aan de hand is en hoe ernstig.’
Lang verhaal kort; een poos later sta ik buiten, in een donker, onbekend bos. Ik heb de zaklamp op mijn iPhone aan, om te kunnen zien waar ik loop en om straks de chauffeur van de ambulance aan te geven waar ik ben.
Wachten lijkt altijd langer te duren, maar, ja hoor er verschijnen koplampen in de verte. Bram is met de honden in één van de slaapkamers, hopende dat ze niet ook Liese wakker blaffen. En gelukkig werkt dat prima.
Ik praat met de verpleegkundige, die een Coronaproof-outfit aanheeft, want patiënten met koorts worden momenteel direkt als Covid-verdacht aangemerkt. Alles gaat snel, Arie ligt in de ambulance, Marijke en ik zien hem wegrijden en lopen weer naar binnen. In verband met Corona mag er nu toch niemand mee naar het ziekenhuis. Arie wordt in ieder geval naar Sneek gebracht, dat geeft een goed gevoel. Hij is in prima handen. We drinken nog een kom thee, praten alles even door en gaan proberen verder te slapen, want Liese wacht op niemand en springt over een paar uur weer door de kamer.

De volgende ochtend horen we dat Arie, ná de Spoedeisende Hulp, naar een aparte afdeling is gebracht. De afdeling voor z.g. Covid-verdachten. Als de uitslag van zijn test negatief blijkt, gaat hij naar de hem vertrouwde afdeling. Er is direkt antibiotica ingezet en hij is blij, dat hij bekende gezichten ziet.
Het ziekenhuis krijgt, vlak na zijn opname, code rood. Alle bedden liggen vol, er kan niemand meer bij. Wat een vreemde situatie.
Wij hebben verder fijne dagen in het bos en hebben uiteraard regelmatig kontakt met Arie. Om een beetje bij te kunnen komen vragen we de verhuurder of we een dagje langer mogen blijven en dat kan. Heel fijn.

Als ik dinsdagmorgen thuis kom, voel ik me toch minder goed dan vóór het weekend. Klachten verergeren, ik hoest en proest dat het een lieve lust is en voel me steeds slapper. Dat wordt dus geen ziekenhuisbezoek aan Arie.
Gelukkig is er een lieve vriendin, die bij hem op bezoek wil/kan gaan. Arie en ik hebben iedere dag kontakt via telefoon of WhatsApp en ondertussen voel ik me steeds zieker.

Wat alles dubbel zuur maakt, is dat we op onze 45e trouwdag, 17/11, beiden alleen zijn en dat we op 18/11 allebei afzonderlijk moeten dealen met de geboortedag en het gemis van onze overleden dochter Paulien. Het is een dag, die er ieder jaar weer in kleunt.
Ik zit er doorheen. Ik zou de 18e ook voor controle naar de hematoloog, maar ja, ook hij is afgebeld. Ik was al weken erg gespannen over hoe ik er i.v.m. mijn kanker voor zou staan. En dat weet ik nu dus niet. Mijn afspraak wordt verplaatst naar 25/11.
Alles bij elkaar, het is teveel. Als vrijdagmorgen een lieve vriendin bloemen komt brengen en vaststelt dat het niet goed met me gaat, breek ik.
Terwijl ik met haar, bij de achterdeur, praat, komt via de voordeur Arie binnen. Hij is door een andere vriendin opgehaald en mocht, met de resterende antibiotica, naar huis.

Wat heel fijn is, is dat onze hond Foppe kan logeren bij zijn vriendje Jannes. Hij krijgt veel aandacht en liefde en wordt nu tenminste goed uitgelaten. Met één van ons is het uitlaten op dit moment een kwestie van een klein rondje.

Op aanraden van één van de vrouwen probeer ik de huisartsenpraktijk te bellen. Het is bijna weekend tenslotte en ik voel me steeds minder goed. De huisarts belt me een paar uur later. Ze vindt het vreselijk wat er allemaal met ons gebeurt. Ze vraagt, doet suggesties en schrijft mij, met spoed, een flinke antibioticakuur voor.
Ja hoor, Jut & Jul, beiden aan de AB.
Én de huisarts regelt ook direkt iemand van de Specialistische Thuiszorg, die Arie komt helpen met de antibiotica. Deze moet n.l. nog bereid worden en wordt via zijn Centraal Veneuze Catheter toegediend. Heel fijn, deze hulp, want we zijn beiden zo ontzettend moe en er moeten geen fouten worden gemaakt in de voorbereiding. We zijn blij met deze mensen van de zorg. Onze ervaring hiermee was erg slecht in het begin van Arie’s ziek zijn en dat weerhield ons ervan verdere hulp te vragen en de reden dat we in 2010 een training deden, in het Radboud Ziekenhuis te Nijmegen, om alles zelf te kunnen doen.

Nu we er beiden, qua gezondheid, niet beter op worden denken we erover om ook hiervoor, eventueel deels, thuiszorg in te schakelen. We gaan ons informeren, kijken wat de mogelijkheden zijn.

Gisterenavond keek ik Arie aan, we zaten/lagen samen op de bank, en zei, ‘Wij leven het leven van een stel 80-jarigen.’ Arie knikt bevestigend.

Dit bericht werd geplaatst in Beppe, CLL, Corona, CVC, Dochter, Dood, Emoties, Geluk, Genieten, gezondheid, Hematon, kanker, Kleinkind, liefde, Liese, Moeder, Oma, Onrust, Rouw, Rust, Verdriet. Bookmark de permalink .

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s