Positiviteit, en alles komt goed?!

Vanmorgen opende ik Twitter, zoals ik iedere dag doe, en mijn oog valt al snel op de kop van een artikel over een mevrouw die, zoals ze zelf zegt, door haar positiviteit borstkanker heeft ‘overwonnen’.

Er wordt veelvuldig op dit artikel gereageerd, door boze mensen, verdrietige mensen, die allemaal óf zelf door kanker getroffen zijn óf dierbaren hebben (hadden) die hun zijn ontvallen door kanker en de meeste van deze kankerpatiënten waren écht heel positief. Ikzelf lees alleen de kop van het artikel en het voelt als de zoveelste klap in mijn gezicht.
Nu ben ik zo langzamerhand wel gewend aan domme uitspraken over kanker, maar ja ik zit nu zelf middenin de periode ‘net na de immunochemo-behandelingen’ en dat is bij uitstek de tijd, dat je het vertrouwen in je eigen lijf weer moet gaan vinden.
De rollercoaster vanaf het moment dat je hoort dat je (weer) kanker hebt, (nee, geen borstkanker, maar dit keer CLL, een chronische kankersoort) de behandelingen, het ongeloof, verbazing, angst. Het is overweldigend. Ik ben op dit moment dan ook erg emotioneel en de stupiditeit van deze vrouw komt als een mokerslag bij me binnen.
Dus kruip ik achter de laptop en ‘leg mijn frustratie hier neer’.

Het is voor mij niet alleen de angst voor de kanker zelf, na de borstkanker die ik 14 jaar geleden had en waar bij vele operaties/ingrepen van alles mis is gegaan, ben ik als de dood voor naalden geworden. En helaas, behandelingen houden nu eenmaal in dat er in je geprikt wordt. De eerste keer prikken onderging ik dan ook huilend en nee, daar schaam ik me niet voor. Daarna probeer je je zoveel mogelijk te ontspannen als er weer een infuus gezet wordt, maar achteraf blijkt dan toch die spanning eruit te komen.

Ik leid een leven vol kanker, dit begon bij mijn moeder die ik verloor aan borstkanker toen zij 32 jaar was en ik 5. Dit was voor mij de start van een vreselijke jeugd met, ja écht, een stiefmoeder from hell. Binnen 1,5 jaar na het hertrouwen van mijn vader werd ik de deur uitgedaan en groeide op bij nonnen in 3 verschillende tehuizen. Mijn zus en broertje werden ook niet getolereerd en verdwenen in andere tehuizen. We waren alle drie alleen op de wereld en hadden een vader, die niet voor ons opkwam. Nou kan ik daar wel tig boeken over schrijven, maar borstkanker was voor mij dus het begin van een zeer akelige jeugd en een leven vol psychische hindernissen.

Helaas hebben mijn man Arie en ik in de loop der jaren vele goede, lieve familieleden en vrienden aan kanker verloren. Stuk voor stuk op jonge leeftijd.
En positief ingesteld als zij waren, de kanker greep ze en doodde.

Nadat ik mijn borstkanker-traject goed had doorlopen en, door het verwijderen van beide borsten, de kans op terugkeer van deze kankersoort nihil was geworden, ging ik door het stadium waarin je het vertrouwen in je lijf weer moet opbouwen. De chemo je lijf uit moet, je hoopt dat de vermoeidheid en vergeetachtigheid je lijf mettertijd zullen verlaten. Jarenlang slikte ik hormoonkuren, met de meest idiote, nare bijwerkingen. En, zoals later bleek, ik kon deze akelige periode grotendeels achter me laten.

Omdat zowel mijn moeder (28), haar zus (53) en ik (op 49 jarige leeftijd) borstkanker kregen, liet onze jongste dochter zich jaarlijks controleren. Zoals ik zelf ook jarenlang heb laten doen.
De in 2005 bekende erfelijke genen, werden door een DNA-onderzoek bij mij, uitgesloten. Maar ja, als het zo vaak voorkomt in één familie is het kiezen voor jaarlijkse controle het enige dat je kunt doen. Mijn kanker diende zich een jaar later aan.
Ondertussen stierf mijn vader op 53-jarige leeftijd aan longkanker, evenals mijn halfzus vorig jaar, op dezelfde leeftijd.

Een aantal jaren geleden bleek onze oudste dochter borstkanker te hebben en zij overleed op 22 januari 2018, 40 jaar jong.
Dit was voor onze jongste dochter en mijzelf reden om een DNA-onderzoek aan te vragen. Want er zijn de afgelopen jaren nog een paar erfelijke borstkanker-genen gevonden door de wetenschap.
Bij de oudste dochter werd het CHEK2-gen gevonden.

Bij de jongste dochter níet, hallelujah!

En bij mij? Bij mij wél, ook CHEK2.
De geneticus van het UMCG blijft echter benadrukken, dat dit gen niet de enige reden kan zijn voor de overlevering van borstkanker in onze familie, maar er zeker aan bijdraagt.
De jongste blijft dus onder jaarlijkse controle en wij hopen allemaal, dat aangezien zij dit gen niet door heeft kunnen geven aan onze kleindochter, dat dit meisje het zal ontlopen.

Om op het begin van mijn verhaal terug te komen: kanker krijg je of je krijgt het niet, zo simpel is het.
Soms is het erfelijk, maar heel vaak niet.
De één overleeft het en heeft mazzel, de ander overlijdt eraan en heeft dikke vette pech.
Positiviteit draagt hier niets, maar dan ook helemaal niets aan bij.

Dat wilde ik even kwijt

Dit bericht werd geplaatst in CLL, Dood, Emoties, gezondheid, Hematon, kanker, Kleinkind, liefde, Liese, Moeder, Oma, Onrust, Rouw, Verdriet en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s