Genoten!

Wat hebben we genoten, het afgelopen weekend!

De kinderen kwamen, uiteraard met kleindochter Liese en hond Suus, een paar dagen onze kant op.
Omdat wij erg klein wonen en afstand houden (Corona) in ons huisje niet gewaarborgd kan worden, verbleven ze op zo’n 3,5 km afstand van ons, net buiten Harlingen. Omdat er op korte termijn geen betaalbare plekken te boeken waren, in de buurt van Harlingen, was het een uitkomst, dat ze gebruik mochten maken van het huis van een schoolvriendin van Marijke.
Een heerlijke plek met een grote tuin, waarin ook nog eens een half open huisje mét houtkachel waardoor we heerlijk buiten konden blijven en uit de wind zitten.
De weergoden waren ons goed gezind.

Wat was het heerlijk elkaar weer in levende lijve te zien.
Liese weet dat Opa & Oma een beetje ziek zijn en dat we daarom niet kunnen knuffelen en/of echte kusjes geven, maar ze had thuis al goed geoefend op luchtkusjes en luchtknuffels. Tikkertje spelen lukte natuurlijk prima en veel knuffeldieren brachten een groot deel van het weekend in een van de fruitbomen door.
Mijn Iejoor en die van Liese zagen elkaar gelukkig ook weer, niet onbelangrijk!
Voorlezen op afstand was best even wennen voor alle partijen, maar ging ook prima. Hondjes Foppe & Suus waren ook erg blij elkaar weer te zien en hebben heerlijk gespeeld.

Arie en ik waren iedere dag, bij thuiskomst, helemaal op van vermoeidheid en doken direkt ons bed in. Maar dat woog niet op tegen de heerlijke dagen die we hadden.
Afscheid nemen is altijd lastig, maar deze keer viel het ons erg zwaar. We weten immers niet wanneer we elkaar weer live kunnen ontmoeten. Het mag duidelijk zijn, dat deze oma echt wel tranen gelaten heeft na het afscheid.

——————————————-

Verder had ik gisteren een positief video-gesprek met de hematoloog en bleek dat de boost, die ik 2 weken geleden kreeg via een injectie, goed was aangeslagen. De leukocyten-waarde is nu helemaal goed en het zal de komende tijd moeten blijken of mijn lijf (beenmerg) dit zelf op het juiste peil kan houden.
Over 4 weken heb ik weer een afspraak met de hem en spreek ik hem in levende lijve, dat vind ik veel fijner dan via een schermpje. En dan zullen we weten of de aanmaak van de leukocyten oké is.
Over 3 weken wordt er een CT-scan gemaakt, dus ik hoor dan ook hoe e.e.a. ervoor staat met mijn lymfeklieren. Het blijft spannend allemaal.

Voor wat betreft mijn afweer (immuunsysteem) moet ik nog zeker 6 maanden geduld hebben eer dat weer op het juiste peil kan zijn. Tot die tijd blijf ik de dagelijks antibiotica slikken.

Dit bericht werd geplaatst in Beppe, Blij, CLL, Corona, Dochter, Emoties, feestje, Foppe, Geluk, Genieten, gezondheid, kanker, Kleinkind, liefde, Liese, Moeder, Oma, ontspannen. Bookmark de permalink .

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s