Is het gedaan?

Gisteren toog ik weer naar het ziekenhuis voor mijn laatste kuren óf geen kuren meer, dat was de grote vraag.
Waar ik altijd het meest tegenop zie, het prikken van een infuus + bloedafname, mislukte jammerlijk en pijnlijk. De VPK (verpleegkundige) verwees mij naar de afdeling om het daar te laten doen.
Labiel als ik momenteel ben, liep ik huilend door de lange gang naar de bewuste afdeling. Gelukkig lukte het prikken hier wel in 1x en zei de VPK aldaar vriendelijk ‘tot straks’ en liep ik met gekruiste vingers de afdeling af, denkende ‘ik hoop van niet’.

We konden heerlijk buiten in het zonnetje wachten tot de uitslagen er waren.
Het gesprek met de Hematoloog volgde een uur later en die meldde direkt, dat de leukocyt-waarde veel te laag was om nog een (6e) kuur te geven, dus het was klaar!
Ik weet eigenlijk nog steeds niet of ik blij ben of verbaasd of of of of ………..
Mijn kanker (CLL) is chronisch en blijft dus terugkomen. Ik herinner mij nog zó goed, dat ik na de laatste chemokuur van 14 jaar geleden zo ontzettend blij het ziekenhuis uitliep. Het was toen écht klaar. Over en uit.
Met een beetje mazzel heb ik nu de komende 4-5 jaar geen kuren nodig. Dat geeft blijkbaar toch een heel ander gevoel. Anticlimax is wellicht het woord dat ik bedoel.

Door de immunochemo-therapie is mijn weerstand gedaald naar (bijna letterlijk) 0. De waarde is nu 1.8 (gemiddelde mens heeft 10) en ik kom van 187, dus er is wel wat gebeurd.
Ik blijf voorlopig nog dagelijks 2 antibiotica’s slikken en over een maand blijft daar 1 kuur van over, die slik ik dan nog zeker een half jaar.
We duimen nu dat de waarde niet nog verder daalt en dat wordt over 2 weken gecheckt. Ik heb dan, over de uitslag, een video-gesprek met de Hematoloog. Duimen dus maar. Voorlopig staat het huilen me momenteel nader dan het lachen. Gelukkig heb ik vrijdag a.s. weer een afspraak met mijn psycholoog en ga ik me eens verdiepen in een ‘revalidatie na kanker’-traject.

440b7b5c-94fa-469d-aec8-789b06f01cb4
Er zijn veel mensen, die denken dat ik nu wel weer mag knuffelen met mijn kleindochter ………….. nee dus. Helaas.
Met mijn slechte weerstand, plus Corona op de loer, is dat nog steeds een no go.

We moeten maar eens gaan brainstormen of we elkaar ergens buiten kunnen ontmoeten, maar hoe maak je een meisje van 2,5 jaar duidelijk, dat ze niet mag knuffelen met Oma & Opa?
Ideeën zijn welkom.

Dit bericht werd geplaatst in Beppe, Blij, CLL, Corona, Emoties, gezondheid, kanker, Kleinkind, liefde, Liese, Oma, Onrust, Rouw, Verdriet. Bookmark de permalink .

2 reacties op Is het gedaan?

  1. Wendy van der Meijs zegt:

    Hey Marjon,
    Wat verschrikkelijk dat je de kleine meid niet kan knuffelen. Mijn ervaring is met mijn nichtje van 2 dat als je haar in jip en janneke taal uitlegt dat het niet mag, ze het ook wel snappen. Ze legt zich erbij neer en we hebben samen een tekening gemaakt met een poppetje dat zij was en ik op een apparte vel. En die vellen legde mijn nichtje op elkaar als ze een knuffel wou geven. Was echt super schatig. Laurens had ook een tekening gemaakt. Misschien een idee! En buiten inderdaad!
    Heelveel sterkte,
    Wendy

    Like

Laat een reactie achter op Wendy van der Meijs Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s