En daar gingen we weer ……..

Na de afsluiting van de akelige 1,5 jaar met pijnen, van Arie, in november vorig jaar, haalden we opgelucht adem. Eindelijk bijkomen en de stress weg laten vloeien.
Dachten we.

Eind december kregen we te horen dat ik leukemie heb.
Gelukkig ging het met Arie beter en kon hij mij hierin bijstaan.

Volgende week maandag krijg ik mijn, voorlopig, laatste kuren en verheugde ik mij op het vooruitzicht van hieruit omhoog kruipen, conditie verbeteren etc.
En dat kan ook allemaal, maar even zonder Arie.
Arie werd in de vroege nacht van 2e Pinksterdag met de ambulance opgehaald en opgenomen in het ziekenhuis van Sneek.
Alles ging anders dan anders. Uiteraard speelt Corona hierin een grote rol.
We moesten wachten op een bezoek van de dienstdoende huisarts (normaal gesproken wordt er direkt een ambulance gealarmeerd) en ondertussen bleef de koorts, net als Arie’s bloeddruk, flink stijgen en de saturatie dalen. Uiteindelijk belde er een arts en vertelde me dat hij het dossier van Arie had doorgenomen en er een ambulance onderweg was.

Hier aangekomen stelde de verpleegkundige ‘Dus geen koorts.’ Jawel en inmiddels niet zo’n beetje ook.
De ambulance-chauffeur gaf duidelijk aan not amused te zijn en terecht. Als iemand hoge koorts heeft, moeten ze de Covid-normen volgen qua kleding etc.
Ik hoorde later van Arie, dat dit verhaal voor de dienstdoende huisarts nog wel een staartje zal krijgen.
Arie werd bij binnenkomst wel als Covid-verdachte behandeld tot duidelijk was dat hij het, gelukkig, niet heeft.
Een beangstigende ervaring, hij zag van alle helpenden alleen de ogen maar, tot het sein ‘veilig’ werd gegeven.

Inmiddels krijgt Arie antibiotica en lijkt e.e.a. géén lijnsepsis te zijn. Iets dat we ons ook nauwelijks voor kunnen stellen. Je loopt echt, in gedachten, de afgelopen dagen na of je eventueel iets niet steriel hebt gedaan. Wij kunnen het niet bedenken.
Arie heeft een zeer opgeblazen, pijnlijke buik en de ontstekingswaarden waren vanmorgen hoger dan toen hij eergisteren het ziekenhuis inkwam.
Er is nu overleg met zijn behandelend arts. We zullen af moeten wachten.
Gisteren vertelde de dienstdoende arts, dat er geen arts is die graag een zo’n gecompliceerde buik, als die van Arie, wil opereren.

Ondertussen is het, alweer langere tijd, zo dat de optie van een stoma is aangedragen door de artsen. Dit om de kwaliteit van leven voor Arie beter te maken.
Arie heeft hierover al een gesprek gehad met een stoma-verpleegkundige, maar hij zal zelf degene zijn die hierover een beslissing moet nemen.
Garanties dat een en ander echt zal verbeteren kan niemand hem geven en de ingreep is, zeker in zijn gemankeerde buik, ook niet niks. Moeilijk allemaal.
Maar de opties voor wat betreft medicatie, om zijn buikproblemen te verminderen, zijn op.

Ik ga Arie vanmiddag opzoeken. Ik vind het best spannend, maar er blijkt niet één Corona-patiënt te zijn in het Sneker-ziekenhuis en meerdere mensen vertelden me, dat iedereen goed afstand houdt. Ik ga het beleven.
Ook hoor ik net, dat er vanmiddag een echo van zijn buik wordt gemaakt. Duimen maar.

Ondertussen snapt Foppe er weer niets van en mist zijn baasje.
Gisteren werd het uitlaten van Foppe door een lieve vriendin gedaan, dat gaf mij de kans om bij te komen en ik heb ’s middags dan ook uren geslapen.
Straks komt Jumbo de boodschappen voor de komende week weer afleveren. Heel fijn.

Dit bericht werd geplaatst in Emoties, gezondheid, liefde, Onrust, Short Bowel Syndrome, TPV, zorginstellingen. Bookmark de permalink .

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s