Nachtmerries

De immunochemotherapie is weer gegeven, vorige week woensdag was ik in het ziekenhuis. De polikliniek begint er steeds uitgekleder uit te zien en er zijn ook steeds minder mensen die er zitten te wachten op hun afspraak.
Het is al geen lolletje om voor mijn kuren naar het het ziekenhuis te moeten (ik ben, na 11 jaren frequent ziekenhuisbezoek, ziekenhuismoe), en alle maatregelen rondom Corona maken het er niet gezelliger op.

Na het bloedprikken kon ik gelukkig buiten in het zonnetje wachten en de hematoloog had goede berichten voor me. De leukocyten-waarde was wederom gedaald, dit keer is het 3.8 (10 is het standaard-gemiddelde).
Het aantal chemopillen werd nauwkeurig berekend door de hematoloog, het ging wéér naar beneden, gelukkig. De aanmaak van nieuw bloed is gestegen naar 7.2 (moet naar 7.6), dus er wordt gelukkig weer ‘goed’ bloed aangemaakt door mijn lijf.
Er is een kans, dat ik de volgende keer (de laatste keer) geen chemo meer krijg, maar alleen nog de immunokuur. Dat zou heel fijn zijn!

Mijn hoofd is ernstig warrig aan het worden. Dat vind ik behalve irritant, ook eng.
Uiteraard doet alle chemische troep in mijn lijf hier geen goed aan (dit weet ik nog van de chemokuren, die ik 14 jaar geleden kreeg tegen borstkanker), maar ook het Corona-tijdperk waarin we momenteel leven beangstigt me en het knuffel-gemis van kleindochter en haar gevolg hakt er misschien nog wel meer in. Uiteraard maak ik me ook zorgen om mijn dierbaren.
Afleiding vind ik momenteel in tv-kijken of niets doen, voor andere zaken ben ik te warrig, duizelig en te moe. Hopelijk kan ik binnenkort weer wandelen, dat leidt ook af.
Vaak heb ik nachtmerries en word schreeuwend en/of naast mijn bed wakker. Doodop en regelmatig met spierpijn van het vele bewegen of een zere keel van het schreeuwen. Dit is mijn manier van verwerken, ik weet niet beter, dat is altijd zo geweest, maar vermoeiend is het wel.

Zoals velen met mij, vraag ik me af en toe af, als ik weer iets ‘nieuws’ voel, of het wellicht Corona zou kunnen zijn, maar Arie en ik blijven thuis, boodschappen worden aan de deur op nette afstand afgeleverd en tijdens het wandelen met de hond komen we amper mensen tegen, indien wel dan op grote afstand. Dat zou genoeg moeten zijn om het virus te ontlopen. Vele kenmerken kan ik momenteel ook ervaren n.a.v. de behandeling die ik onderga. Het is soms lastig dit onderscheid te maken.

Voor medepatiënten met CLL een vraag:
Na iedere kuur #fcr merk ik, dat ik een bepaalde geur meedraag.
Ik noem deze geur inmiddels ‘chemisch’, omdat ik hem niet anders kan omschrijven. Mijn huid verspreidt deze geur (uit navraag blijkt, dat anderen hem niet ruiken) en dit duurt ongeveer tot 1 week na inname van de laatste chemotabletten.
Ik heb helaas overgevoelige neusslijmvliezen en deze zwellen op n.a.v. deze geur, heel irritant.
Douchen helpt niet, want zodra mijn huid weer droog is ruik ik het weer. Een luchtje opdoen is geen optie, want dat heeft hetzelfde effect op mijn neus.
Ik ben erg benieuwd of er meer mensen zijn die hier last van hebben.

Ik merk dat ik het zat ben!
Met frisse tegenzin ga ik mijn (voorlopig) laatste behandeling tegemoet en zal dan moeten leren weer op mijn lichaam te vertrouwen. Volgens de hematoloog zal ik 4 tot 5 jaar klachtenvrij zijn en in die jaren blijf ik uiteraard onder controle.

Dit bericht werd geplaatst in CLL, Corona, Dochter, Emoties, gezondheid, Hematon, kanker, Kleinkind, liefde, Liese, Onrust. Bookmark de permalink .

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s