Best angstig

Wachtend op een telefoontje van de Medisch Psych overdacht ik gisteren de dag van vandaag.
Ik ga vanmiddag weer naar het ziekenhuis en ik kijk er niet naar uit.
Het is de dag van mijn 4e kuur, de 1e keer dat ik zonder dochter naar het ziekenhuis ga, maar door mijn echtgenoot bij de ingang zal worden afgezet en alleen naar binnen zal gaan. Hij en ik hadden zelf al bedacht, dat hij sowieso beter niet mee naar binnen zou kunnen gaan, omdat hij ook tot de risicogroep behoort.
Maar ook vanuit het ziekenhuis werd er gebeld, dat er niemand mee mag. Ook werd er gevraagd of ik koorts heb, hoest of snotter. Gelukkig niet, als de kuren dan toch noodzakelijk zijn, doorloop ik ze het liefst zo snel mogelijk.

Het is fijn te weten, dat de Oncologie-afdeling 800 mtr van de hoofdingang ligt, een eigen ingang heeft en de gangen die erheen leiden, vanuit de rest van het ziekenhuis, zijn afgesloten voor personen die er niets te zoeken hebben.
Normaal gesproken haalt mijn dochter de medicatie, die ik thuis moet gebruiken, terwijl ik op zaal lig, dus belde ik vorige week naar de afdeling. Dit is ook geregeld, iemand brengt het vanaf de apotheek (800 mtr verderop) naar Oncologie. Geweldig.

Ik heb al begrepen, dat de poli erg leeg en stil is momenteel. Ik moet vanaf het bloed afnemen tot de uitslagen ervan 1 uur overbruggen. Dus extra lader mee voor de telefoon en de koptelefoon mee om naar muziek te kunnen luisteren.
Arie haalde vanmorgen verse krentenbollen bij de bakker, dus iets te eten heb ik ook.
Omdat ik 3 weken lang minder leuke bijwerkingen heb gehad van de vorige kuur kijk ik niet echt uit naar deze. Maar we zullen maar zeggen, dat het voor een goed doel is.

Vanmorgen vroeg belde Liese al; ‘Mama, opa & oma bellen?’ Wat een heerlijkheid! ‘Oma, je bril af, je ligt in bed.’ Ok, ok. Ik mijn bril afgedaan en toen maar uitgelegd, dat ik haar nu niet goed kon zien. Mijn bril weer op: ‘Heee, daar ben je weer!’ Zegt Liese: ‘Oma slechte ogen.’ LOL
‘Oma gaat met mama naar de dokter.’ ‘Nee lieverd, deze keer niet. Mama is nu niet bij oma toch? Opa gaat oma naar de dokter brengen.’ Dat werd goedgekeurd.
‘Oma beetje pijn.’ ‘Ja lieverd, heel klein beetje maar.’ Waarom zou je een 2,5 jarige vertellen wat er echt aan de hand is? Ze snapt het niet en dit meisje is zo gevoelig, dat we het maar op deze manier uitleggen.

Oma had ook liever gehad, dat ze gisteren weer met mama hierheen was gekomen. Om een paar dagen te blijven. Maar gelukkig hebben we FaceTime én Postnl, dat maakt iets goed van het elkaar missen.

Dit bericht werd geplaatst in Beppe, CLL, Corona, Dochter, Emoties, Geluk, gezondheid, Hematon, kanker, Kleinkind, liefde, Liese, Oma. Bookmark de permalink .

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s