Zorgen

De afgelopen jaren ben ik zo vaak ziek geweest. Iedere verkoudheid, ieder griepje waar ik mee in aanraking kwam, kreeg ik óók. Van andere oma’s kreeg ik te horen, dat dat iets is wat ‘normaal’ is als je oma bent. Alles wat je kleinkind krijgt, krijg jij ook. Klinkt logisch. Ik had de afgelopen paar jaren weer flink last van depressiviteit, dat helpt ook niet mee qua je oké voelen.

Dat Arie, vanwege zijn slechte gezondheid en CVC zéér vatbaar is voor sepsis, deze sepsis al zo’n 15x heeft gekregen in de afgelopen 10 jaren en tot verbazing van velen nog steeds rondloopt op deze wereld, draagt ook niet bij aan een rustig leven. Angst hem te verliezen en het heel moeilijk vinden hem regelmatig machteloos te zien v.w.b. het niet gezond reageren van zijn lichaam, zorgt óók bij mij voor veel stress. Klinkt ook allemaal logisch.

Het steeds vaker ziek zijn, depressief dus ook erg moe zijn, de stress én uiteindelijk ook nog het idee, naar aanleiding van overmatig zweten ’s nachts, dat ik wéér overgangsverschijnselen had, leken allemaal verklaarbaar.
Tot opeens je ‘griepje’ niet meer overgaat en je, via de huisarts, bloed laat prikken.
En dan is daar een uitslag waar je absoluut niet op rekende: Chronisch Lymfatische Leukemie (CLL). Deze uitslag verklaarde echter wel al mijn klachten. Het is een alles behalve leuke uitslag, maar duidelijkheid schept ook rust.

Met de komst van het Coronavirus ben ik niet blij.
Ik ben al helemaal niet blij met de idiote hoeveelheid gekrakeel vanuit de media over dit virus. De gekte die het bij mensen losmaakt.
Maar er is één heel groot verschil voor mij, vergeleken bij alle voorgaande wereldwijde virussen die er flink inhakten tijdens mijn tijd hier op aarde; ik ben ziek, ik ben onder behandeling voor CLL, wat ook inhoudt dat mijn immuunsysteem naar de ratsmodee is.

7F079DB7-CD71-4001-B662-50BFE4A1E167

Ik krijg niet alleen 2 chemokuren, maar daarnaast ook immunotherapie om mijn immuunsysteem weer in orde te krijgen.
Voordat er ook maar iets in het nieuws was over het virus had ik al te horen gekregen, van de hematoloog, grote groepen mensen te vermijden (OV, supermarkten etc.), zieke mensen vermijden, minimaal 2 mtr afstand houden van andere mensen, niet zoenen, handen schudden of omhelzen bij begroetingen en mijn handen vaker wassen.
Dat is heel erg wennen, want ik ben juist heel erg van het begroeten met alles wat hierboven staat.

Ook na mijn behandeling zal ik voorzichtig moeten blijven in het kontakt met anderen. Dat vind ik moeilijk te verteren. De tijd zal leren in hoeverre ik hier ‘last’ van zal houden. Voorlopig doet Arie de dingen buitenshuis en bestellen we regelmatig boodschappen, die door de supermarkt aan huis geleverd worden.
Wel heb ik komende week mijn 3e keer chemo- en immunotherapie, dan zit ik in een wachtkamer vol kankerpatiënten te wachten op mijn bloeduitslagen en kan ik alleen maar duimen, dat ik weer ‘gezond’ thuiskom.

 

Dit bericht werd geplaatst in CLL, CVC, depressiviteit, Emoties, gezondheid, kanker, liefde, Oma, TPV. Bookmark de permalink .

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s