Dat was één ….

De 1e immunotherapie + 2 chemokuren zitten in mijn lijf. (CLL)

De eerste ging per infuus en werd scherp gemonitord vanwege het feit, dat het lichaam (soms) erg moeilijk kan gaan doen. Dat viel in mijn geval gelukkig mee.
Dochter Marijke was met me mee en om 09.00 u. waren we in het MCL. Weegschaal, infuus prikken en bloed afnemen. Daarna weer in de wachtkamer tot de waardes waren bepaald in het lab.
Gesprekje met de Hematoloog, die, net als ik, erg blij was dat Marijke mee was gekomen. Onze kleindochter Liese was thuis met opa. We spraken nog e.e.a. door en ik gaf aan niet erg blij te zijn met deze kankersoort, omdat het nooit meer weggaat. Ik kan niet, net als vorige keer bij de borstkanker, zeggen; ‘5 jaar controle gehad, alles is ok, dus nu heb ik weer net zoveel kans als ieder ander om kanker te krijgen.’
Het is ‘even’ wennen zullen we maar zeggen.

Het werd een lange dag. 18.00 u haalde Arie mij op.
Hij was langs de apotheek in het ziekenhuis geweest, er waren 5 pillen te weinig van één van de chemokuren, maar die zouden er de volgende dag zijn.
Níet dus!
Lang verhaal kort, ik de zenuwen, Marijke & Arie beiden bellen en mailen met apotheek, apotheken van andere ziekenhuizen, met de Hematoloog etc. etc.
Ook via Twitter en Facebook maakte ik hier een melding van en kwamen er uiteindelijk mensen met meldingen van ziekenhuizen waar de pillen wél waren.
Omdat de Hematoloog zei 100% vertrouwen te hebben in de werking, hij heeft zwaar ingezet, zoals hij zei, wilde ik het uiteindelijk maar zo laten. Ik kon dit ‘gedoe’ er niet bij hebben.
En o
mdat ik vrijdag de eerste kuur al had ingenomen kon ik ook niet overgezet worden naar een andere. Dan volgt het weekend en zoals vele mensen wél denken; Nee, een ziekenhuis draait dan niet gewoon door zoals op weekdagen.

De kuur valt me mee. Wat heel vreemd voelt is dat ikzelf de chemo in moet nemen. Vorige chemo’s kreeg ik via een infuus en als ik naar huis ging was ik daar klaar mee. Nu slik je 3 dagen chemo thuis. Het zal wennen, zover kanker en chemo kunnen wennen.
Ik ben vanaf mijn 2e jaar geconfronteerd met kanker bij mijn moeder en verloor haar hier 3 jaar later aan. Daarna verloor ik (wij) gedurende mijn leven nog vele naasten, vrienden en onze oudste dochter aan deze ziekte, in vele verschillende vormen. Kanker voelt als een onderdeel van mijn leven, raar maar waar.

475547C1-7813-4441-B13D-728ADB040134

Vandaag is het precies 2 jaar geleden, dat onze dochter Paulien aan kanker overleed, 40 jaren jong.

 


Marijke en Liese zijn woensdagmiddag, vanuit Nijmegen, naar ons toe gekomen en tot zondagmiddag bij ons geweest. Wat een heerlijkheid is de kleine dame (28 mnd.) en wat een fijne afleiding voor ons allemaal.
Ná het afgelopen weekend kreeg Marijke mail’s binnen van het UMCG én OLV, dat ze daar de pillen wel hadden, maar ja, te laat. Een weekend is nooit handig, zeker niet als je gebruik maakt van de zorg. De afgelopen 10 jaar met een zeer zieke echtgenoot hebben ons de ins en outs van hoe een ziekenhuis (niet) reilt en zeilt wel duidelijk gemaakt.

Hopelijk gaat het de komende kuur beter.
De Hematoloog heeft in ieder geval aangegeven níet met de behandeling te beginnen als niet alle benodigde medicatie aanwezig is. Ik heb veel vertrouwen in deze man.

 

Dit bericht werd geplaatst in Communicatie, Dochter, Dood, Emoties, gezondheid, kanker, Kleinkind, liefde, Liese, Moeder, Oma, Onrust, Rouw, twitter, Verdriet. Bookmark de permalink .

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s