En Garde

Als je ergens níet naar uit kijkt, lijkt de tijd steeds sneller te gaan.

Overmorgen mag ik me al vroeg melden in het ziekenhuis, dan wordt er een infuus geprikt, wat bloed afgenomen om te controleren of ik aan de kuren mag beginnen,
de Hematoloog heel even spreken en dan gaat het circus (weer) starten.
Dochter Marijke komt morgen en gaat donderdag met me mee. Heel fijn.

Na enige aarzeling, heb ik me gisteren aangemeld bij een besloten patiëntengroep op Facebook. Ik had géén idee, dat er zoveel verschillende soorten Leukemie (bloedkanker) zijn. Nadat ik was toegelaten tot de groep, kon ik me voorstellen en vertellen waarom ik me had aangesloten.
Het was heel fijn te merken, dat er vele lieve, vriendelijke woorden kwamen van mensen die ik nog niet kende.
In de groep zijn voldoende patiënten met dezelfde soort kanker, die ook dezelfde kuren hebben of al hebben gehad.
Uiteraard zijn de verhalen verschillend, ieder lijf reageert immers weer anders. Maar wel heel fijn om de ervaringen van anderen te lezen.

In 2006 heb ik ook lang geaarzeld of het nou wel zo’n goed idee was om te communiceren met andere kankerpatiënten, omdat het natuurlijk niet het meest vrolijke onderwerp is om het over te hebben.
Dit ging nog niet online, maar we zagen elkaar een paar keer per week. Alles gebeurde onder begeleiding van therapeuten.
Maar wat heb ik daar veel lieve mensen ontmoet en helaas ook enkele verloren, maar het is zó fijn om met iemand te praten, die aan een half woord genoeg heeft.

Uiteraard word ik steeds nerveuzer en kijk niet echt uit naar de gevolgen van de behandelingen, maar als het maar helpt.
Mij werd verteld, dat de 1e keer, over het algemeen, de heftigste is. Ik ga het merken.

A92AFE25-6089-4DC8-AEA7-60723347ABC0 Omdat ik wel een flink aantal uren in het ziekenhuis ben iedere keer en veel moet drinken om mijn nieren oké te houden, zal ik regelmatig naar het toilet moeten.
In een ziekenhuis mag je niet op blote voeten lopen, dús besloot ik iets vrolijks mee te nemen. Ik schafte Crocs aan, ja ja, met gezellige bloemetjes erop én een lieveheersbeestje (ben ik gek op).

Hoezeer ik er ook tegenop zie, ik wil ook leuke dingen blijven zien. Een (glim)lach doet tenslotte wonderen.

Uiteraard gaan mijn telefoon en tablet ook mee.
Of ik eraan toe kom ze te gebruiken weet ik niet, dat merk ik dan ook wel weer. Ik heb al makkelijk zittende kleding uitgezocht en een tasje waar alles in kan. De strijd kan beginnen.

Dit bericht werd geplaatst in CLL, Emoties, gezondheid, kanker, liefde, Onrust, Verdriet. Bookmark de permalink .

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s