Ziek

Sinds 3,5 week ben ik ziek. Flink ziek. Koorts, pijnlijke ledematen etc.
Ik ben bij de huisarts geweest toen er verschillende klieren in en rondom mijn nek begonnen op te zwellen. Ik vertelde haar, dat we in mijn familie niet van bulten houden, iedereen is op (veel te) jonge leeftijd aan een of andere vorm van kanker overleden. Met onze oudste dochter als afsluiter, vorig jaar, borstkanker, 40 jaar jong.
Zelf kreeg ik 14 jaar geleden de diagnose borstkanker en volgde er een jaar van vele operaties en chemo. Maar hé, ik ben er nog!
Ze vraagt of er ook lymfeklierkanker in de familie voorkomt. ‘Nee, die variant hebben we nog niet’, zeg ik.

Wel zag de huisarts, dat er al heel lang geen bloed was geprikt en stelde voor dat te doen, gewoon om dingen uit te kunnen sluiten.
Nu ben ik, sinds mijn chemo-tijd, als de dood voor naalden.
We maakten de afspraak, dat ik binnen een maand naar het lab zou gaan. ‘Ga maar als je je weer beter voelt’, zei ze ‘Anders zijn de uitslagen wellicht niet helemaal goed en moet je nog een keer prikken.’ Ze neemt mijn angst serieus en daar was ik heel blij mee.

Afgelopen dinsdag ben ik weer bij haar, ik voel me maar niet beter, ben erg moe en ben er flauw van. Iemand opperde Pfeiffer, je weet maar nooit, dus ik vroeg of ze daar ook een briefje voor wilde maken.
Met de 2 prikbriefjes op zak ging ik gisterenochtend naar het lab. Ik had slecht geslapen vanwege mijn prikangst.
Bij het de balie van het lab zeg ik dat tegen een medewerkster, zij antwoordt met ‘maar dat kunnen wij ook niet van u wegnemen.’ Daar heb je wat aan …..

Ik word door een andere dame geroepen en ik leg het haar uit, terwijl ik vertel beginnen de tranen te stromen. Ik vertel, dat ik al een aantal keren een narcose heb gekregen via een infuus in de voet en dat graag weer wil.
Ze is heel rustig en vriendelijk, legt uit dat er heel veel buisjes bloed moeten worden afgenomen en dat dat vanuit de arm veel makkelijker is.
Ze vraagt of ze even naar mijn arm mag kijken, alleen kijken. Ik laat mijn arm zien en zij zegt, ‘Daar zit een hele mooie ader. Mag ik uw toestemming om daar te prikken? Dan gebruik ik een kindernaaldje.’ Ze mag van mij 1 poging doen.
Ik voel er niets van en terwijl we over van alles en nog wat kletsen, neemt zij bloed af.
Huilend loop ik naar de auto en in de auto laat ik de tranen de vrije loop. De stress komt eruit.

’s Middags om 17.00 u belt de huisarts en begint een heel verhaal over mijn bloed, klopt niet, teveel witte bloedlichaampjes, u kunt er ook heel oud mee worden etc.
Ik zit naar hem te luisteren en snap het niet. Hij belt dezelfde dag, weten ze nu al of ik wel dan niet Pfeiffer heb? Er vliegen allerlei gedachtes door mijn hoofd.

Lang verhaal kort: er is blijkbaar Chronisch Lymfatische Leukemie vastgesteld bij mij.

We praten nog wat verder, maar ik ken dit niet. Geen idee. En nu? Ik roep de woorden naar Arie en hij begint direkt op internet te zoeken.
Op borstkanker heb ik me mijn hele leven voorbereid en toen het zover was wist ik precies wat ik wel en niet wilde.
Dit ken ik niet. Djeezus, hoeveel kan een mens hebben?

Gelukkig komt de huisarts tegen 18.00 u. nog bij ons thuis langs om e.e.a. door te praten, dat is fijn.
Alles is doorgegeven aan de Hematoloog en ik zal opgeroepen worden voor verder onderzoek.
In het meest gunstige geval zal het uitlopen op bloedonderzoek, een aantal keer per jaar, om te kunnen zien hoe snel het zich ontwikkelt.
Is het een slechter scenario, dan kunnen er chemo en/of bestraling bij komen kijken.

Ik zit verslagen op de bank en het eerste wat ik denk is, ‘Ik wil dit mijn kind níet vertellen. Ze heeft al genoeg aan de gezondheidsperikelen van haar vader en schoonvader. Haar eigen jaarlijkse borstonderzoek, dat volgende maand is en de spanning van het wachten op de uitslag daarvan.’ Maar ja, niet vertellen is geen optie.
Arie belt haar en ’s avonds belt zij mij en hebben we het erover.
Ik heb gisterenavond maar een rustgevend pilletje ingenomen en heb redelijk geslapen.

Ik word net gebeld door het ziekenhuis, komende maandag kan ik me al melden.
Dan wordt er wederom bloed geprikt en daarna is er een gesprek met de Hematoloog.

Wordt vervolgd

 

Dit bericht werd geplaatst in CLL, Emoties, gezondheid, kanker, Verdriet en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Ziek

  1. Gertiena zegt:

    Lieve Marjon,
    Ik zei het gisteren in de app al ik weet niet goed wat te zeggen. Maar ik denk veel aan jullie en heb vaak de tranen in de ogen kan het net als jullie niet bevatten.
    Lieverd ik wens je heel veel kracht toe. Sterkte met die rot onderzoeken wat dat dan ook moge zijn.
    Een hele dikke kus en knuffel van mij.

    Liefs Gertiena,
    -XXX-

    Like

  2. magda zegt:

    Heel ellendig allemaal! Haast niet te bevatten wat een mens (of twee met Arie erbij) allemaal kan overkomen in een leven! Laten we samen boos zijn al help het niet. Maar beter samen dan alleen boos zijn toch? Maar vraag maandag iemand mee die je kan ondersteunen a.j.b. Je hoeft toch niet al die moeilijke dingen alleen te doen. Of wonen al je vrienden zo ver weg als ik? Ik hoop van niet. Veel liefs en sterkte Marjon en Arie! xx Magda

    Like

Laat een reactie achter op magda Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s