Ziekenhuizen & communicatie?

9 oktober kwam Arie, na 3 weken, weer thuis.
Het gevoel geleefd te worden neemt (héél) langzaam af.
De ervaring leert, dat na dit soort stressvolle weken, bij mij de stress er volop uit gaat komen. Tijdens een opname van Arie, moet ik regelen, regelen, regelen, dan heb ik geen tijd voor stress.
Liever niet, maar het is niet anders. Dan het liefst maar zo snel mogelijk.

Zoals gewoonlijk, blijkt het nog steeds een zooitje, qua communicatie, in het ziekenhuis. Het is werkelijk om gek van te worden en ook niet uit te leggen aan mensen, die niets/tot bijna niets met ziekenhuizen te maken hebben. Als het niet om mensenlevens zou gaan, zou je dubbel liggen van het lachen. Dat deden de mannen, op de zaal waar Arie lag, gelukkig wel onderling. Galgenhumor is een aanrader, niet dat het iets oplost, maar je voelt je wel even vrolijk(er). De andere optie zou zijn, om stijf van de spanning, in je bed te liggen wachten op de volgende fout. De verkeerde patiënt naar de OK rijden, de medicatie van je buurman/vrouw krijgen etc. etc.
In een half uur tijd 4 artsen/verpleegkundigen aan je bed, die allemaal met hun eigen verhaal komen en elkaar volledig tegenspreken over wat er wel dan niet staat te gebeuren met jou of het simpelweg niet weten.

armworstelaars

Ik ga het hier allemaal niet opsommen, want onthouden doe je het niet eens, het is teveel idioots om te bevatten, omdat het elkaar zo snel opvolgt. De dag dat Arie naar huis zou gaan, komt er ’s morgens, al heel vroeg, iemand bij zijn bed, die hem verteld dat hij geen ontbijt mag, want “u moet nuchter zijn voor uw operatie straks, meneer”. ‘Ehmmm, ik ga vandaag naar huis’, maar de dame is alweer weg. De logica ontgaat iedere patiënt, dus mag je hopen dat je niet in het mortuarium eindigt als je voor een simpele ingreep komt.

Nou ja, hij is weer thuis en over 13 dgn gaan ze dezelfde ingreep nog eens doen. We hopen echt, dat het deze keer gaat lukken om alles, wat nog in de weg zit, weg te krijgen. Het is geen feestje. Zijn lijf heeft het afgelopen decennium al zoveel te verwerken gehad.
De vraag is of het de 24e allemaal wél gaat lukken, zo niet dan wordt het vervolgd in het UMCG.

Dit bericht werd geplaatst in Communicatie, Emoties, gezondheid, Onrust, Short Bowel Syndrome, Verdriet, zorginstellingen. Bookmark de permalink .

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s