Wij weten het niet meer – 2

We zijn inmiddels 17 dagen na de eerste opname.
Er bleek gelukkig geen ontsteking van de Pancreas.

27 sept.
Arie kreeg de 2e ERCP met toediening van Propovol en heeft daar verder geen pijn van gehad. Gelukkig maar.

Als ik na de ingreep bij hem kom, zie ik een heel andere man, dan die van de afgelopen 1,5 jaar. Met een lach op zijn gezicht geeft hij aan geen pijn meer te hebben. Wat fijn!
Hij moet nog 1 nachtje, ter observatie, in het ziekenhuis blijven.
De dag erna duik ik ’s middags in bed en gaat Marijke met Liese bij Arie op bezoek.
Uiteindelijk komen ze met zijn drietjes naar huis.
Arie is blij, speelt met Liese en alles is goed. Denken wij …..

29 sept.
Arie geeft aan, dat hij wat last van zijn buik krijgt, ook misselijk is. (Marijke en Liese zijn inmiddels weer terug naar huis)
’s Avonds is Arie erg beroerd en er blijkt bloed in zijn ontlasting.

De tas met schone kleding heb ik nog niet uitgepakt, want ik wilde eerst maar eens een dagje bijkomen. Dit komt goed uit, want die tas gaat voor de zekerheid weer mee. Ik pak de ‘crash-koffer’ van Arie weer vol met alles wat hij nodig heeft voor zijn TPV etc.
En daar gaan we weer, na overleg met de Dokterswacht wordt hij doorverwezen naar de SEH. Een té ingewikkelde patiënt voor een huisarts.

SEH Sneek it is.
We zijn aangemeld en al snel worden de routine-handelingen weer uitgevoerd. Zijn bloeddruk en temperatuur zijn aan de hoge kant, voor Arie dan, want die doet niet aan gemiddelden. Overtuig daar iemand maar van, die zich aan ‘de protocollen’ houdt.
En, zoals we helaas inmiddels gewend zijn, zien alle bloed-uitslagen er ‘ook prima’ uit. De verpleegkundige blijft dit herhalen en wij reageren maar niet meer. Naar patiënten luisteren is ook een vak.
De dienstdoende MDL-arts luistert gelukkig wel en eind van het verhaal is, dat hij weer wordt opgenomen.
De vreugde van pijnvrij en thuis zijn mocht maar kort duren.

30 sept.
Er wordt een scopie gedaan om de bloeding, van de galweg, te stelpen.
Ik heb er geen goed gevoel bij en word eind van de middag gebeld, dat de ingreep niet is gelukt en Arie wordt verplaatst naar Leeuwarden. Als er iets fout gaat hebben ze daar meer middelen om hem te helpen.
Ok *zucht*, dan maar naar Leeuwarden rijden en wachten tot Arie wordt binnengebracht.
Hoe moe kan een mens inmiddels zijn?

Na alle protocollen op de SEH en gesprek met dienstdoende arts, horen we dat Arie wordt opgenomen op een andere afdeling, want de MDL-afd. is vol.
De volgende dag gaan ze proberen de bloeding te stoppen.

1 okt.
’s Morgens bel ik Arie, hij voelt zich erg slecht en zit er doorheen. Ik bel de verpleging of ik mag komen en dat mag. Rijden naar het MCL en bij Arie zitten. Hij blijkt nu een arts te hebben die op de TPV-afdeling in Nijmegen heeft gewerkt. Opluchting. Eindelijk iemand die weet hoe alles wel moet en dit doorgeeft aan de verpleging. Én ze overlegt ook met Arie’s endocrinoloog in het AMC.

In de middag loop ik mee naar de scopie-afd. en ga koffie halen.
Als ik terugkom is Arie er ook weer én ….. geen bloeding te vinden ……
(Mijn rug is niet erg blij met al het heen en weer gesleep en het zitten op ongemakkelijke stoeltjes)
In de middag arriveren Marijke, Bram & Liese in Harlingen. Dat voelt goed.

2 okt.
Er wordt door Sneek doorgegeven, dat er een andere bacterie is gevonden, dan bij de eerste opname. Juist!
Het gevaar met een bacterie is bij Arie altijd, dat die zich kan gaan nestelen in zijn Centrale Lijn (CVC), dus wederom aan de antibiotica. Uiteindelijk kunnen ze deze bacterie heel gericht bestrijden. Duimen maar weer.

3 okt.
Marijke en Bram zijn 2 dgn bij Arie op bezoek geweest, waardoor ik wat kon bijkomen. En zijn vanavond weer vertrokken naar huis. Het lijkt beter te gaan met Arie.

4 okt.
Arie ligt inmiddels wél op de MDL-afdeling. Dat voelt goed.

Ondertussen kan ik geen snelweg meer zien, maar ga ik er vanuit dat hij nog wel even opgenomen blijft.

Én de ingreep moet nog een keer gebeuren, u snapt dat wij daar niet naar uitkijken.

Dit bericht werd geplaatst in AMC, Communicatie, CVC, Emoties, Geluk, gezondheid, Kleinkind, liefde, Liese, MDL, Onrust, Short Bowel Syndrome, TPV, Verdriet, zorginstellingen. Bookmark de permalink .

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s