Jubileum

Vandaag is het 10 jaar geleden dat Arie, na inmiddels 48 uren helse pijnen plus een hersenbloeding, werd geopereerd en ik met dochters en schoonzoon, in Groningen, wachtten op een telefoontje van het UMCG.
Vele lange uren later werd ik gebeld, foute boel!
De chirurg vertelde, maar het kwam niet binnen. Dus liepen we gezamenlijk naar het ziekenhuis en daar belandde ik, met onze dochters, in een kamertje met 5 artsen.
Arie lag op de IC, hij was tijdens een vrij simpele ingreep, i.v.m. de hersenbloeding, septisch geworden, waarop een spoedoperatie volgde.
Zijn dunne darm bleek voor 95% afgestorven en ze gaven hem zeer weinig kans op overleven.

Écht, dit zijn gesprekken die zo onwerkelijk zijn, dat ze sowieso niet direkt in volle betekenis bij je binnenkomen, maar je vergeet ze ook nooit meer.

Wat herinner ik me goed, dat Marijke, Bram & ik bij zijn bed kwamen en ik Bram aan Arie voorstelde en v.v. (Marijke en Bram hadden net 1 week een relatie) en Arie daar aan allemaal toeters en bellen lag, helemaal opgeblazen door het vele vocht dat ze door zijn lichaam joegen. Ik verbleef, eerst met dochters, later meestal alleen, weken in een hotel tegenover het UMCG en liep, soms ook ’s nachts, door het ziekenhuis om Arie te zien.

Na 12 dagen mocht Arie de IC verlaten en bracht vervolgens nog maanden en maanden door in het UMCG. Alles wat maar fout kon gaan in dit proces, ging ook fout.
Nóg een hersenbloeding, ingrepen die niet lukten of akelige gevolgen hadden.
Operaties van de buik, soms een paar uur na elkaar, die niet liepen zoals verwacht.
Teveel!

We zijn vandaag 10 jaar verder en Arie en ik zijn nog steeds samen.
Of we blij zijn dat hij er nog is? Ja! Of we hier iedere dag blij mee zijn? Nee.
Het is een, niet uit te leggen, beangstigende rollercoaster ride.

Ons wereldje is kleiner en kleiner geworden.
Samen dingen doen is tot een minimum beperkt vanwege Arie’s gezondheid.
We kunnen een boekenkast vol schrijven over de afgelopen 10 jaren, maar hebben daar de energie niet voor én we zijn ervan overtuigd, dat men onze verhalen naar het land der fabelen zou verwijzen.
Dus die boeken gaan er niet komen.

Beter gebruiken we onze energie om ons leven, op een voor ons doenlijke manier, zo fijn mogelijk te leven.

Dit bericht werd geplaatst in CVC, depressiviteit, Dood, Emoties, Geluk, gezondheid, liefde, Loslaten, Onrust, Verdriet. Bookmark de permalink .

2 reacties op Jubileum

  1. Gertiena zegt:

    10jaar pff het lijkt als de dag van gisteren, we zijn blij dat jullie nog samen zijn.
    De wereld die kleiner word heftig.
    Lieverds dikke kus en knuffel.

    Liefs Gertiena😘😘😘

  2. marjanne56 zegt:

    Blij zijn met elkaar en elke dag. Ondanks. 😘

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s