Rauwe Rouw

Iets wat mij al een aantal dagen bezighoudt: morgen begint de maand waarin onze oudste dochter Paulien, 40 jaar jong, overleed. 22/1/2019 is het een jaar geleden.

Wij hoorden begin december 2017 via via, dat zij terminaal ziek was. Wij wisten niet waar op de wereld zij was. Het lukte mij, via Messenger, kontakt te krijgen met haar partner, die mij verzekerde dat Paulien ons niet meer wilde zien, maar dat zíj ons op de hoogte zou houden.

Een jaar geleden was Paulien dus, ergens op de wereld, stervende en moesten wij wachten op bericht van haar overlijden, dat overigens niet kwam.

Wij werden 22/1 gecondoleerd door iemand die het via Facebook had vernomen. Waarom?

Tja, het antwoord daarop zullen wij nooit weten.

Af en toe huilen en doorgaan met ademhalen is de enige manier om door te gaan en het verlies te verwerken.

Dit bericht werd geplaatst in Communicatie, Dochter, Dood, Emoties, lesbisch, liefde, Loslaten, Moeder, Rouw. Bookmark de permalink .

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s