Alive & kicking!

Totaal onverwacht belandden Arie , Foppe & ik vanmiddag op een zonnig terras, uit de wind, in Sneek.
Er moesten wat spullen naar de stort in Franeker en ik bedacht spontaan, dat ik dan wel mee wilde rijden en daarna ‘ergens’ een wandeling maken met zijn drietjes. Zo geschiedde.

Alhoewel… een wandeling zag Arie uiteindelijk niet echt zitten en hij stelde voor om gewoon wat door de provincie te rijden. Geen idee meer waar we allemaal langs zijn gereden, maar het zag er allemaal gezellig en mooi uit. Kleine weggetjes, door dorpen en weilanden die eindelijk weer gevuld werden door Friese koeien. Natuur die weer opbloeit.
Onderweg bedacht ik, dat er weer terrassen open waren, de zon scheen, dus ik appte Daantje die in Sneek woont: ‘Ja hoor, ze zijn open en Markt 23 is heel gezellig.
Helaas heeft ze zelf flink last van haar longen (astma), dus kon ze niet aanschuiven. Jammer, we hebben elkaar inmiddels al bijna 2 jaar niet meer in het echie gezien.

Het was druk op alle parkeerplaatsen in de stad en aangezien we beiden behoorlijk huiverig zijn voor mensen, die niet opletten waar ze lopen, hebben we nog even geaarzeld.
Mondkapjes? Check! We wagen het erop, valt het erg tegen dan stappen we weer in de auto. Gelukkig ‘viel het mee’. Het terras was groot, we moesten ons melden en inchecken via een QR-code. Er was gelukkig een tafeltje waar Arie zó uit de wind zat, dat hij zelfs zijn jas uitdeed. Dat is echt iets dat bijna nooit voorkomt.

Het was een genot om buiten te zitten op een andere plek dan onze tuin.
Mensen te zien en horen, op een goede afstand en genietend van koffie met taart. En als afsluiter een lekker glas rode wijn.
We zijn weer thuis, ik heb genoten en het voelt alsof ik op vakantie ben geweest.

Geplaatst in Beppe, Blij, CLL, Corona, feestje, Foppe, Geluk, Genieten, gezondheid, Hematon, kanker, liefde, vakantie | 1 reactie

What if…..

Afgelopen maandag had ik weer een controle-afspraak bij de Hematoloog.
Eén van mijn bloedwaardes zou, door mijn huidige medicatie, tot idioot hoge waardes kunnen oplopen. Hiervoor werd ik, bij aanvang van deze 2e-lijns behandeling, nadrukkelijk gewaarschuwd. Zodat ik niet zou schrikken als dit gebeurde.
Zeer gespannen reed ik naar het ziekenhuis. Ik merk steeds weer, dat een aantal dagen voordat ik bloed ga laten afnemen en de afspraak met de oncoloog nadert, ik meer en meer gespannen ben.
Tot mijn verbazing bleek deze waarde, alhoewel inmiddels aardig verhoogd, dit keer al iets verlaagd te zijn.
Alle andere onderzochte waardes waren goed. De arts was hier blij mee. En ik uiteraard ook, na de controle voel ik de spanning in mijn lijf afnemen.
Omdat het nu kan én om niet teveel last van deze spanning te hebben, hoef ik pas over 2 mnd weer voor een controle te komen.

Best spannend zo’n behandeling, want een kankerpatiënt krijgt nu eenmaal niet ‘zomaar een pilletje’.
Ik heb nu dan wel z.g. ‘Targeted Therapy’, maar dat wil niet zeggen dat er, naast kankercellen, geen andere dingen worden beschadigd in je lijf.
De arts waarschuwde me wel, dat ik zeer voorzichtig moet blijven v.w.b. Corona.
Ook als ik maandag mijn 2e vaccinatie heb gehad, blijf ik als CLL-patiënt erg kwetsbaar.

Het lijkt erop dat o.a. CLL-patiënten, zoals ik, minder baat hebben bij het COVID-vaccin…..Maar beter wél dan niet vaccineren.
https://www.hematon.nl/nieuwsberichten/update-over-covid-19-en-kanker

Koningsdag 2021

Het is niet anders.
Als alles meezit gaan we komende week naar Nijmegen en zien dan kinderen en kleinkind weer in het echie. Een heerlijk vooruitzicht.

Geplaatst in Beppe, Blij, CLL, Corona, Dochter, Emoties, Geluk, Genieten, gezondheid, Hematon, kanker, Kleinkind, liefde, Oma, Onrust | Een reactie plaatsen

Help, mijn hoofd!

Mijn hoofd doet vaak niet meer wat ik wil. Heel frustrerend.
Ik krijg regelmatig als reactie: ‘Oh dat heb ik ook zo vaak, regelmatig, weleens etc.
En omdat ik het al zo verschrikkelijk irritant vind, dat het bij mij steeds erger wordt, reageer ik daar meestal niet eens meer op, maar van binnen schreeuw ik dan wél.
‘Ja, ik weet al heel lang, dat meer mensen daar (weleens) last van hebben, dat had ik vroeger ook, maar dit is niet hetzelfde!’

Aangezien ik probeer fatsoenlijk te blijven zeg ik het niet.
Chemo-immunobehandelingen doen iets met je brein, de knappe koppen zijn er ook nog niet uit hoe dat precies werkt en hoelang iemand daar last van kan houden, maar dat het gebeurt is duidelijk.
Kankerpatiënten spreken onderling over hun ‘chemobrein’. Uiteraard wordt hier ook nog steeds onderzoek naar gedaan. Maar irritant blijft het.

Nou zijn díe chemo-behandelingen alweer bijna een jaar geleden geëindigd, maar ik slik sinds 2,5 mnd pillen, die doelgericht de groei en het uitzaaien van kanker tegengaan. Z.g. ‘targeted therapy’. Want mijn kanker dacht ‘hoezo een paar jaar wachten, voordat ik weer buiten mag spelen? Ik wil nu.’
Geen idee wat die pillen allemaal in lijf en hoofd aanrichten (heb de bijsluiter wel gelezen hoor), het enige dat voor mij tastbaar is is dat mijn nagels ‘spontaan’ splijten en afbreken dat het een lieve lust is. Dus ik ontwikkel de laatste weken een innige band met mijn nagelvijl en crème die goed is voor nagels én handen. En dat mijn, inmiddels lange, haar behoorlijk uitvalt.
Uiteraard draagt stress v.w.b. mijn eigen gezondheid + de zorgen om Arie’s gezondheid (al 11,5 jaar) ook behoorlijk bij aan mijn vergeetachtigheid. Zoveel is me wel duidelijk.

Eigenwijs als ik ben, dáár is geen medicijn tegen opgewassen, blijf ik b.v. boeken aanschaffen over onderwerpen die mijn interesse hebben. Het lezen van die boeken is echter een heel ander verhaal. Ik vind het fijn om ze te bezitten, maar zoveel als ik vroeger las, ik verslond een fiks aantal boeken per week, zo lukt het me nu niet ze ook echt te lezen.
Concentratie, wat is dat?

Ook kom ik vaak niet eens uit mijn woorden, omdat ze simpelweg mijn hoofd niet meer in willen. Via een omweg probeer ik iemand te vertellen wat ik bedoel, soms is dan ineens het bewuste woord daar, maar vaak hoor ik het pas als mijn gesprekspartner het noemt. Van die ‘aha-momenten’ die steeds meer voorkomen.
Het typen van dit blog vreet energie en bezorgt me hoofdpijn + behoorlijke vermoeidheid. Was ik altijd degene die Arie hielp met spelling, nu leest hij dit eerst na voordat ik het publiceer. Als we er allebei ons licht over hebben laten schijnen, moet er toch in ieder geval iets leesbaars in mijn blog staan.

Het is zo onderhand wel wat, wij als stel ‘kneusjes’ samen in 1 huishouding. Nooit saai.

Geplaatst in CLL, Emoties, Geluk, gezondheid, Hematon, kanker, lezen, liefde, Onrust, PTSS, Verdriet | 2 reacties

Stapje voor stapje vooruit

Ik was vanmiddag weer bij de Hematoloog voor controle.
Zéér gespannen, dat was ik al een paar dagen, kwam ik binnen en erg opgelucht ging ik weer naar buiten.

De 2e lijns-behandeling met Ibrutinib, slaat gelukkig goed aan.

Alle functies van nieren e.a. organen zijn nog goed en de waarde, die vorig jaar met behulp van chemo-immunotherapieën flink moest dalen, gaat nu weer omhoog. Daar was ik van tevoren voor gewaarschuwd door de arts, zodat ik niet zou schrikken. De snelheid van het stijgen viel hem op dit moment nog mee, dus wie ben ik dan om me zorgen te maken, zou je zeggen.

Nou, me zorgen maken is heel eenvoudig kan ik jullie vertellen. Het houdt maar niet op in dit huishouden met ziek zijn en de gevolgen daarvan.
Waar we eigenlijk al jaren vanuit gingen, dat Arie vast veel eerder zou overlijden dan ik, werd ineens een ander verhaal. Mijn man is een wandelend, medisch wonder.
En ik ga weer door alle stappen van onzekerheid en rouw, want dat is het, om straks hopelijk uit te komen bij een gemoedstoestand die strijdlustigheid combineert met aanvaarding.

De dreiging van Corona doet ook geen goed.
Ik zal voor altijd extra kwetsbaar blijven voor virussen e.d., daar zal ik een weg in moeten vinden en mijn verstand moeten blijven gebruiken.
Maar ga vooral ook genieten van de tijd die je nu nog krijgt’, zei de arts me net.

Ik train inmiddels bij de fysio, probeer zo vaak mogelijk te wandelen en kan me nu al ontzettend verheugen op lenteweer en de natuur, die zich weer aan het vernieuwen is.
Hopelijk kunnen we snel in ons tuintje zitten, dat zou al heel veel schelen.

Ik ga zeker zoveel mogelijk genieten, zover Corona dat nu nog toelaat.
Ik ben erg moe en dat vond de arts niet zo heel erg vreemd, gezien alles wat er de afgelopen jaren is gebeurd en de behandelingen die er zijn (geweest).

Voorlopig zorgt het virus er nu nog voor, dat ik mijn kinderen en kleinkind níet ga zien het Paasweekend, want tja ……………. Corona-regels.
Laat ik voorop stellen, dat ik het eens ben met deze regels, maar djeezz wat is het moeilijk om geliefden niet in het echie te kunnen zien.

Wél kreeg ik van de hematoloog net het goede nieuws, dat ik de eerste week van april gevaccineerd ga worden met Moderna. Daar ben ik héél blij mee!

Wordt weer vervolgd

Geplaatst in Blij, CLL, Corona, Dochter, Emoties, Genieten, gezondheid, Hematon, kanker, Kleinkind, liefde, Liese, Moeder, Oma, Onrust, Rouw, Verdriet | Een reactie plaatsen

Walk down Memory Lane

Ik wil natuurlijk niet te vroeg juichen, maar …. ik zie en voel zeker al verschil aan de lymfeklieren rondom mijn hals. Ze zijn al enorm geslonken en mijn eigen gezicht komt weer stukje bij beetje terug.
Ik neem aan, dat de klieren in de rest van mijn lijf ook goed reageren.
Vandaag schijn ik er erg bleek uit te zien en de klieren zijn pijnlijk.
Mijn lijf is hard aan het werk.

Ik slik deze medicatie nu een week en heb, gelukkig, nog geen last gehad van bijwerkingen. Hopelijk blijven die ook (zo lang mogelijk) weg.
Uiteraard houdt het me flink bezig, dat de kanker al zo snel weer toe heeft geslagen en heb ik de wensen v.w.b. mijn uitvaart afgelopen week weer wat bijgewerkt.
Geen paniek, ik heb mijn wensen al ruim 40 jaar op papier staan.

Nu kreeg ik laatst van een vriendin een goede tip, de foto’s!
Al jaren worden er bij een uitvaart foto’s van de overledene getoond en ik ben nu dus foto’s van mezelf aan het uitzoeken.
Sommige mensen zullen dit een raar of zelfs luguber idee vinden. Ik vond het een geweldig idee! Kan ik ze zelf uitkiezen én het is genieten qua herinneringen, die op deze manier allemaal weer langskomen.

Wordt weer vervolgd ….

Geplaatst in CLL, Dood, Emoties, Genieten, gezondheid, Hematon, kanker, liefde, Loslaten, Moeder, Oma, Onrust, Verdriet, vriendschap | Een reactie plaatsen

Dikke, vette Pech

Tja, hoe noem je zoiets?
Gewoon dikke, vette pech, denk ik.

Afgelopen dinsdag lag ik, net als een jaar geleden, weer in de PET-scan. Een maand voor mijn volgende controle-afspraak heb ik aan de bel getrokken bij de Oncoloog en dat blijkt niet voor niets te zijn geweest. De afgelopen weken en vooral de laatste paar dagen, voltrokken zich allerlei scenario’s in mijn gedachten. Wat als? Zeer vermoeiend en erg weinig slaap.

Vanmorgen vertrok ik, samen met een lieve vriendin, naar mijn afspraak met de Hematoloog/Oncoloog. Hij had de uitslag van de scan en die zou besproken worden. Arie bleef thuis, dit uit angst voor Corona, ik heb Arie gebeld en zo kon hij, via de telefoon, het gesprek meeluisteren. De PET-scan van afgelopen dinsdag liet hetzelfde beeld zien als de PET-scan van vorig jaar. Alle lymfeklieren zijn weer erg opgezet, de kanker blijkt agressiever dan verwacht ……………………….

Ben ik weer terug bij af!?
Nou nee, ik ben helaas een fase verder of teruggezet, hoe je het maar wilt noemen. De kanker is agressiever dan gedacht.
De verwachting was dat ik, na de chemo-immunotherapie van afgelopen jaar, een aantal jaren (2 tot 4 jaar) géén medicatie nodig zou hebben.
Het is tenslotte een chronische kankersoort en het woord chronisch zegt genoeg, ik raak het nooit meer kwijt. Voor degene die meer wil weten; google op CLL.
Nu blijkt de kanker na 6 maanden alweer flink bezig te zijn geweest in mijn lijf.

Het was een goed en duidelijk gesprek. Veel ruimte voor vragen en de vraag die ík kreeg was: ‘Wil je nog voor een behandeling gaan?’
Tja, dat hangt natuurlijk o.a. af van bijwerkingen, hoe is de kwaliteit van mijn leven dan nog? Op alles kreeg ik duidelijke antwoorden, de arts had ook overleg gehad met een collega in Amsterdam over de mogelijkheden. Mijn besluit is om nu met een andere kuur te beginnen en te duimen dat deze voldoende aanslaat en ik, hopelijk, weinig bijwerkingen zal hebben.

Conclusie:
Ik ga nu beginnen met een ‘continue-behandeling’. Ik slik, vanaf nu, dagelijks een pil. Blijvend. Als het goed is zorgt deze medicatie ervoor, dat de CLL uit mijn lymfeklieren wordt afgevoerd naar mijn bloedbaan. Na een x-tijd zal de werking zich verplaatsen naar het verwijderen van de CLL uit mijn bloed.
Mocht deze medicatie niet afdoende zijn, dan is er nog andere medicatie om op over te stappen.
Het is afwachten hoe ‘mijn kanker’ hierop reageert.

Ik had op een beter bericht gehoopt, maar moet het hiermee doen.

Geplaatst in Emoties | Tags: , | Een reactie plaatsen

Onzekerheid

Het stelt niets voor
Het doet geen pijn
Het is wél nodig
Voor mijn zijn

Te weten hoe
En waar ik sta
Ik hoor niets echt
Alleen maar bla…

Mijn hoofd is druk
Mijn lijf onrustig
Ik leef niet echt
Alles is vluchtig

Scenario’s spelen
Pieker niet
Totdat je weet
In ’t verschiet

Morgenvroeg
De scan staat klaar
Zij zien dan alles
Dan 2 nachtjes maar

Dan weet ook ik
Wat er nu speelt
Wat het leven
Mij heeft toebedeeld

Geplaatst in Communicatie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Kaboem!!

En ja hoor, al een paar weken heb ik ‘last’ van mijn lijf.
Sommige dingen kan ik wel verklaren, maar andere verschijnselen roepen steeds meer het idee op, dat de CLL (Chronisch Lymfatische Leukemie) meer met mijn lijf speelt dan zou moeten.

Ik wil mezelf niets aanpraten en wacht nog even af wat er gaat gebeuren.
Als ik Arie, op een bepaald moment, vraag of hij ziet wat ik zie aan mijn gezicht, zegt hij ‘nee hoor, niet anders dan anders.
Ik ben behoorlijk aangekomen de laatste maanden, 8 weken ziek geweest van een ‘gewoon virus’, stress vanwege de gezondheid van Arie en de laatste weken stress vanwege iets waarvan ik de aanwezigheid voel, maar niet kan uitleggen wat het is.
Veel mensen vallen af van stress en ziek zijn, ik niet. Meer stress, meer eten en drinken. Vooral datgene dat niet gezond voor me is. Maar ik zie én voel, dat er lymfeklieren zijn opgezwollen, terwijl ik me niet ziek voel. Alarmbellen rinkelen dus.

Afgelopen maandag heb ik uiteindelijk toch maar met Oncologie gebeld en gezegd, dat ik me zorgen maakte. Ik ben iemand die meestal té lang wacht met het maken van een afspraak bij welke klacht dan ook. Maar er wordt serieus gereageerd (ja, wat had je dan verwacht Marjon?) en gevraagd welke klachten ik heb. Ze gaat contact opnemen met ‘mijn’ hematoloog en belt binnen no time terug. Ik kon vanmorgen dus al terecht. Zo fijn.

De twijfel blijft als ik naar het MCL rijdt. De prikmevrouw zit alweer klaar voor me en ik vergeet níet te zeggen, dat ik graag het kleinste naaldje wil. Daarna is het een uurtje wachten, tot de arts de bloeduitslagen heeft.
Ik ben zo blij met deze arts. Hij is rustig, vriendelijk en vooral ook heel duidelijk.
Hij voelt ook opgezwollen klieren én .. één van de belangrijkste waardes is binnen 6 weken te fors gestegen. Dat is een flinke tegenvaller! We bespreken e.e.a. en vanwege mijn benauwdheid wil hij dat ik direkt een longfoto laat maken.
Ook wil hij direkt een afspraak voor een PET-scan, want daar zie je werkelijk alles op. Die afspraak staat inmiddels ingepland voor 2 februari en de uitslag hiervan bespreken we de 16e, mét partner.

Wordt weer vervolgd …..

Geplaatst in Communicatie | 2 reacties

Chaos

Wat een week was dit.
Eigenlijk begon alles zo rond 10/11 j.l.
Ik voelde me niet lekker, hoofd vol, erg zere keel, maar geen gesnotter of hoesten. In deze Corona-tijd is dat al genoeg om direkt aan testen te gaan denken, maar ik besloot het even aan te kijken. Gewoon thuis blijven, helaas ook weer mijn Revalidatiedagen afbellen, want ik ga niet liegen bij binnenkomst van het ziekenhuis, dat ik me helemaal fris en fruitig voel.
Flink balen dus.

Nou is het wel zo, dat Arie en ik op 13/11, voor een lang weekend, naar een huisje in Drente gaan. Kleindochter Liese zal daar ook zijn, met haar gevolg. Om zekerheid te hebben, dat ik niet een heel ander gezin ga besmetten met Corona, laat ik me toch maar weer testen. Oh Joy! Een afspraak is snel gemaakt en op vrijdag krijg ik de uitslag; negatief. Gelukkig maar.
We vertrekken naar het Drents Friese Wold en komen op een prachtig plekje. Een bungalow met 4500 m2 grond er omheen. We zien alleen maar groen, eekhoorntjes, vogels en we genieten allemaal van de stilte.
Ik voel me nog niet 100%, maar het gaat de goede kant op.


Arie en ik krijgen een prachtig kado van de kinderen voor onze trouwdag. Een tegeltje van onze geboorteplaatsen, Haarlem & Rotterdam.

Die zaterdag is het heerlijk weer en geniet iedereen in de tuin. De honden rennen achter elkaar aan, om het huis. Arie, Marijke en Bram spelen tikkertje en verstoppertje met Liese. Het is heerlijk om te zien, al kan ik zelf niet mee doen.
We hebben een fijne dag, hoeven niets, moeten niets. Hebben voldoende lekker eten en drinken én, niet geheel onbelangrijk voor allen behalve mijzelf, genoeg houtblokken om de open haard te stoken. De dag kabbelt voorbij.
Ik ben wel erg moe en duik al vroeg mijn bed in.

Rond 00.30 u. word ik wakker van een hand op mijn schouder.
Arie zegt dat hij koorts heeft en een lijnsepsis (CVC). Neeeeeeeeee!, denk ik, maar ik stap uit bed en ga voor de tigste keer, in de afgelopen 11 jaar, 112 bellen.
Ik ga op de automatische piloot, zoals elke keer als Arie een sepsis heeft.
Oké, we zijn nu in Drenthe, maar Arie wil graag naar het ziekenhuis in Sneek. Dat is veel dichter bij huis én zijn behandelend arts is daar. Ze weten daar precies hoe hiermee om te gaan en behandeling te starten. Ik ga mijn best doen.
Ik maak Marijke wakker, zij gaat naar Arie en ik bel. Het is weer een heel verhaal, de mevrouw van 112 zegt bij alles wat ik vertel ‘ik snap het’, haar toon maakt mij direkt duidelijk dat ze het absoluut níet snapt. ‘Rustig blijven Marjon, vriendelijk, maar duidelijk blijven. Herhaal wat er aan de hand is en hoe ernstig.’
Lang verhaal kort; een poos later sta ik buiten, in een donker, onbekend bos. Ik heb de zaklamp op mijn iPhone aan, om te kunnen zien waar ik loop en om straks de chauffeur van de ambulance aan te geven waar ik ben.
Wachten lijkt altijd langer te duren, maar, ja hoor er verschijnen koplampen in de verte. Bram is met de honden in één van de slaapkamers, hopende dat ze niet ook Liese wakker blaffen. En gelukkig werkt dat prima.
Ik praat met de verpleegkundige, die een Coronaproof-outfit aanheeft, want patiënten met koorts worden momenteel direkt als Covid-verdacht aangemerkt. Alles gaat snel, Arie ligt in de ambulance, Marijke en ik zien hem wegrijden en lopen weer naar binnen. In verband met Corona mag er nu toch niemand mee naar het ziekenhuis. Arie wordt in ieder geval naar Sneek gebracht, dat geeft een goed gevoel. Hij is in prima handen. We drinken nog een kom thee, praten alles even door en gaan proberen verder te slapen, want Liese wacht op niemand en springt over een paar uur weer door de kamer.

De volgende ochtend horen we dat Arie, ná de Spoedeisende Hulp, naar een aparte afdeling is gebracht. De afdeling voor z.g. Covid-verdachten. Als de uitslag van zijn test negatief blijkt, gaat hij naar de hem vertrouwde afdeling. Er is direkt antibiotica ingezet en hij is blij, dat hij bekende gezichten ziet.
Het ziekenhuis krijgt, vlak na zijn opname, code rood. Alle bedden liggen vol, er kan niemand meer bij. Wat een vreemde situatie.
Wij hebben verder fijne dagen in het bos en hebben uiteraard regelmatig kontakt met Arie. Om een beetje bij te kunnen komen vragen we de verhuurder of we een dagje langer mogen blijven en dat kan. Heel fijn.

Als ik dinsdagmorgen thuis kom, voel ik me toch minder goed dan vóór het weekend. Klachten verergeren, ik hoest en proest dat het een lieve lust is en voel me steeds slapper. Dat wordt dus geen ziekenhuisbezoek aan Arie.
Gelukkig is er een lieve vriendin, die bij hem op bezoek wil/kan gaan. Arie en ik hebben iedere dag kontakt via telefoon of WhatsApp en ondertussen voel ik me steeds zieker.

Wat alles dubbel zuur maakt, is dat we op onze 45e trouwdag, 17/11, beiden alleen zijn en dat we op 18/11 allebei afzonderlijk moeten dealen met de geboortedag en het gemis van onze overleden dochter Paulien. Het is een dag, die er ieder jaar weer in kleunt.
Ik zit er doorheen. Ik zou de 18e ook voor controle naar de hematoloog, maar ja, ook hij is afgebeld. Ik was al weken erg gespannen over hoe ik er i.v.m. mijn kanker voor zou staan. En dat weet ik nu dus niet. Mijn afspraak wordt verplaatst naar 25/11.
Alles bij elkaar, het is teveel. Als vrijdagmorgen een lieve vriendin bloemen komt brengen en vaststelt dat het niet goed met me gaat, breek ik.
Terwijl ik met haar, bij de achterdeur, praat, komt via de voordeur Arie binnen. Hij is door een andere vriendin opgehaald en mocht, met de resterende antibiotica, naar huis.

Wat heel fijn is, is dat onze hond Foppe kan logeren bij zijn vriendje Jannes. Hij krijgt veel aandacht en liefde en wordt nu tenminste goed uitgelaten. Met één van ons is het uitlaten op dit moment een kwestie van een klein rondje.

Op aanraden van één van de vrouwen probeer ik de huisartsenpraktijk te bellen. Het is bijna weekend tenslotte en ik voel me steeds minder goed. De huisarts belt me een paar uur later. Ze vindt het vreselijk wat er allemaal met ons gebeurt. Ze vraagt, doet suggesties en schrijft mij, met spoed, een flinke antibioticakuur voor.
Ja hoor, Jut & Jul, beiden aan de AB.
Én de huisarts regelt ook direkt iemand van de Specialistische Thuiszorg, die Arie komt helpen met de antibiotica. Deze moet n.l. nog bereid worden en wordt via zijn Centraal Veneuze Catheter toegediend. Heel fijn, deze hulp, want we zijn beiden zo ontzettend moe en er moeten geen fouten worden gemaakt in de voorbereiding. We zijn blij met deze mensen van de zorg. Onze ervaring hiermee was erg slecht in het begin van Arie’s ziek zijn en dat weerhield ons ervan verdere hulp te vragen en de reden dat we in 2010 een training deden, in het Radboud Ziekenhuis te Nijmegen, om alles zelf te kunnen doen.

Nu we er beiden, qua gezondheid, niet beter op worden denken we erover om ook hiervoor, eventueel deels, thuiszorg in te schakelen. We gaan ons informeren, kijken wat de mogelijkheden zijn.

Gisterenavond keek ik Arie aan, we zaten/lagen samen op de bank, en zei, ‘Wij leven het leven van een stel 80-jarigen.’ Arie knikt bevestigend.

Geplaatst in Beppe, CLL, Corona, CVC, Dochter, Dood, Emoties, Geluk, Genieten, gezondheid, Hematon, kanker, Kleinkind, liefde, Liese, Moeder, Oma, Onrust, Rouw, Rust, Verdriet | Een reactie plaatsen

Negatief is Positief!!

De uitslag van mijn Corona-test was negatief, dus ik ben blij!
Ik kan nu verder met mijn revalidatieprogramma.

Arie is weer thuis, voelt zich nog slapjes maar het gaat steeds beter, en onze hond Foppe is ook thuisgekomen.
Hoe fijn het ook is, dat Foppe ergens kan logeren als het nodig is, des te fijner is het dat we weer met zijn drietjes thuis zijn.
Eerlijk gezegd is het, na 1 week alleen thuis zijn, wel weer even wennen aan meer drukte om me heen.

De schilders zijn momenteel aan ons huis begonnen, dus het is dubbele drukte.
Mijn noise-canceling koptelefoon zo maar weer opzetten, die helpt prima met het tegenhouden van de meeste prikkels.

Eind van de middag hebben we nog een ritje naar Sneek, dan moet er bloed afgenomen worden bij Arie om te checken of de antibiotica zijn werk goed doet.

Inmiddels heeft Daan ervoor gezorgd, dat de leernaaimachine van Arie uit de auto is gehaald en deze staat nu in de kamer. Het is de bedoeling dat hij ‘ooit’ naar boven verhuist…

Geplaatst in Blij, Corona, CVC, Emoties, Foppe, Geluk, gezondheid, liefde | Een reactie plaatsen